ตอนพิเศษ14

เสียงฝนยังตก ไม่หยุด เหมือนกับความรู้สึกของตังค์ตังค์ ที่มันเริ่ม “ควบคุมไม่ได้” สายที่เธอโทรไป ยังไม่มีการตอบกลับ ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สิบ “…ทำไมไม่รับ…” มือเธอสั่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ “…อย่าหายไปนะ…” เธอพึมพำซ้ำ ๆ แต่ความเงียบ มันตอบกลับมาแทนทุกอย่าง คืนนั้น เธอแทบไม่ได้นอน แค่จ้องโทรศัพท์ รอ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เช้าวันถัดมา ตังค์ตังค์มาที่ร้าน ด้วยสภาพที่แทบไม่มีแรง ตาแดง หน้าอ่อนล้า “…ยังไม่ติดต่อมาอีกเหรอ” เสียงพนักงานถาม เธอส่ายหัว “…ไม่เป็นไรหรอกพี่” “…เดี๋ยวก็มา” เธอฝืนยิ้ม แต่ลึก ๆ เธอเริ่ม “ไม่มั่นใจ” แล้ว คำพูดของพิม มันย้อนกลับมา “…เขาเคยหายไปเป็นเดือน” “…คนที่อยู่ข้าง ๆ เขา จะกลายเป็นเป้า” “…อย่าบอกว่าไม่มีใครเตือน” “…ไม่จริง…” “…มันไม่ใช่แบบนั้น…” เธอส่ายหัว พยายามปฏิเสธ แต่ในขณะเดียวกัน เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น กริ