เสียงประตูรถปิดลง
“ปัง”
ตัดขาดทุกอย่างจากภายนอกทันที เหลือแค่ความเงียบ กับบรรยากาศภายในรถที่แคบลงอย่างประหลาด ทั้งที่พื้นที่มันกว้างพอ แต่ความใกล้ มันทำให้ทุกอย่างดูแน่นไปหมด
ตังค์ตังค์นั่งนิ่ง มือยังคงอยู่ในมือเขา เขาไม่ปล่อย ไม่แม้แต่ตอนที่เธอขึ้นรถ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ เหมือนมันควรเป็นแบบนั้น เธอแอบเหลือบมองทก่อนจะค่อยๆ ขยับนิ้วเล็กน้อย
เหมือนจะดึงออก แต่ยังไม่ทันได้ทำจริง มือของเขาก็กระชับขึ้น แน่นกว่าเดิม
ไม่แรง แต่ชัด
“จะดึงทำไม”
เสียงเขาเรียบ สายตายังมองตรงไปข้างหน้า
ไม่ได้หันมา แต่รับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ
ตังค์ตังค์ชะงัก
“หนูแค่…”
คำพูดเธอขาดหาย เพราะไม่รู้จะหาคำอธิบายอะไร ที่มันฟังดู “ไม่ชัดเจน”
เขาหันมามอง ช้า สายตานั้นกดดัน แต่ไม่ใช่แบบน่ากลัว มันเป็นแบบที่ทำให้เธอ หลบไม่พ้น
“แค่”
เขาทวน สั้นๆ เธอเม้มปาก ก่อนจะตอบเบาๆ
“มัน…เกินสัญญา”
คำพูดนั้น ทำให้เขานิ่ง
