“ค่ะยาย…”
พราวตอบเบาๆก่อนจะก้มหน้ามองพื้น น้ำเสียงสั่นจนแทบกลั้นไม่อยู่ เธอเข้าใจดีว่าทุกคำที่ยายพูดออกมา ล้วนมาจากความหวังดี และความรักที่อยากปกป้องหลานสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง
“พราวต้องเข้าฝึกงานที่โรงพยาบาลเมื่อไรลูก”
ยายทับทิมถามต่อ เสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“อีกหนึ่งอาทิตย์ค่ะยาย”
ยายพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น
“งั้นระหว่างนี้ หนูก็ทำตัวเป็นปกติไปก่อนนะลูก แต่ต้องพยายามรักษาระยะห่างจากคุณราชันย์ให้มากที่สุด ยายจะคอยอยู่ใกล้ๆหนูตลอด ถ้าใกล้ถึงวันที่ต้องไปฝึกงาน ยายจะไปบอกคุณผู้หญิงให้เอง ว่าหนูต้องไปฝึกงานที่โรงพยาบาล แล้วก็ต้องไปอยู่ที่นั่นเลย เพราะเดินทางลำบากมันไกล”
“ได้ค่ะยาย”
พราวตอบรับ ทั้งที่หัวใจเหมือนถูกบีบแน่น เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก แต่เธอก็ยอมรับทุกอย่างที่ยายบอก ไม่ใช่เพราะเธอฝืนใจ แต่เพราะเธอรู้สถานะของตัวเองดีเหลือเกิน
ยายทับทิมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่
