เย็นของวันนั้น
“พราว”
“คะพี่จุ๊บแจง”
จุ๊บแจงเดินเข้ามาบอกด้วยสีหน้าปกติ
“พี่เห็นคุณราชันย์เรียกไปที่ห้องโถงน่ะ”
“เรียกหนูเหรอคะ”
พราวชะงัก หัวใจวูบลงไปทันที
“ใช่จ้า”
“คุณราชันย์ได้บอกไหมคะว่ามีอะไรหรือเปล่า”
“อืม…ไม่ได้บอกนะ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่”
พราวตอบแค่นั้น ก่อนจะยิ้มบางๆให้จุ๊บแจง แล้วหมุนตัวเดินออกมา แต่พอพ้นสายตาคนอื่นรอยยิ้มนั้นก็จางหายไปทันที
เธอขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล ทั้งที่พยายามบอกตัวเองมาตลอดว่าต้องเว้นระยะห่าง ต้องทำตัวเป็นปกติ
แต่แค่ได้ยินชื่อของเขา หัวใจก็เหมือนจะไม่ยอมเชื่อฟัง
‘เรียกทำไมนะ… หรือว่าเขารู้เรื่องที่เราจะไปเชียงใหม่แล้ว’ พรุ่งนี้เช้าเธอต้องออกเดินทางไปฝึกงาน ต้องจากที่นี่ จากยายและจากเขา โดยที่ยังไม่ได้บอกลาอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ
พราวหยุดยืนอยู่ตรงทางเดิน สูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามรวบรวมสติ
‘อย่าใจอ่อนนะพราว นี่คือสิ่งที่เราตัด
