“เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ เธอก็จะหนีฉันอีก”
เสียงทุ้มเอ่ยต่ำ ดวงตาคมฉายแววเจ็บปวด “พราว… เธอรู้ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหนที่ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน อยู่ดี ๆ ก็หายไปแบบไม่บอกสักคำ”
“หนูทำแบบนั้นเพราะหนูจำเป็นต้องทำค่ะ!”
พราวสวนกลับ น้ำตาคลอ “หนูไม่ได้อยากหนีคุณ แต่หนูไม่มีทางเลือก”
ราชันย์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยกมือขึ้นประคองใบหน้าเธอเบา ๆ ไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับอ่อนลงจนพราวใจสั่น
“เธอมีทางเลือก… เลือกฉัน”
คำพูดนั้นทำให้พราวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ็บวาบ
“คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะ ว่าการอยู่กับคุณมันยากแค่ไหน หนูต้องคิดถึงยาย ต้องคิดถึงคนรอบข้าง หนูไม่อยากให้ใครต้องเจ็บเพราะหนูอีกแล้ว”
“แล้วฉันล่ะ เธอคิดถึงฉันบ้างไหม”
เขาถามเสียงแผ่วลง
คำถามนั้นทำให้พราวเงียบไป น้ำตาไหลลงมาจากหางตาโดยไม่รู้ตัว
“คิดค่ะ… หนูคิดถึงคุณทุกวันเลยค่ะ ฮึก! ฮึก!”
เธอสารภาพเสียงสั่น
ราชันย์ดึงเธอเข้ามากอดแน่น
