หลายเดือนต่อมา
“แม้ๆ อิจฉาเพื่อนจังเลย มีผู้ชายมารับมาส่งทุกวัน”
มารินแซวขึ้นทันทีที่เห็นร่างสูงของราชันย์ก้าวเข้ามาในตึกโรงพยาบาล หลังเลิกชั่วโมงฝึกงาน
“ฉันชักจะอยากมีแฟนเป็นมาเฟียซะแล้วสิ ไม่เอาแล้วอาจารย์หมออ่ะ”
“หึ! แกก็พูดไปนั่น ถ้าอาจารย์เธียรมาได้ยิน เสียใจแย่เลยนะ”
พราวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเตือนเพื่อน
“นั่นสิครับ แบบนี้ผมก็เสียใจแย่เลยสิ”
เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้มารินสะดุ้งรีบหันไปมอง
“อาจารย์! มาเมื่อไหร่คะ ทำไมไม่บอกหนูเลย”
น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นออดอ้อนในพริบตา
“ก็มาทันได้ยินว่าแฟนผมอยากเปลี่ยนใจ ไปหาแฟนใหม่เป็นหนุ่มมาเฟียนั่นแหละ”
อาจารย์เธียรพูดพลางยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“แฮร่… หนูพูดเล่นเฉยๆเองนะคะ แค่นี้ก็ทำงานงอนแล้วเหรอ”
มารินยิ้มหวาน เอียงคออ้อนอย่างเคย
“สมน้ำหน้า อยากพูดไม่คิด”
พราวหันมาสมน้ำหน้าเพื่อนอย่างขำๆ
“พราว! ฉันเพื่อนแกนะ”
มารินทำเสียงดุใส่ ก่
