“สองคนมากันแล้วหรอลูก พราวมานี่… มาให้แม่กอดหน่อยลูก”
คุณหญิงจันทร์วาดเอ่ยขึ้นพร้อมอ้าแขนออกกว้าง รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้า
“ค่ะคุณแม่”
พราวยิ้มหวาน ก่อนจะก้าวเข้าไปซบในอ้อมกอดนั้นอย่างเคยชิน
“เป็นไงบ้างวันนี้ ฝึกงานเหนื่อยไหมลูก”
คุณหญิงถามต่อ พลางลูบหลังหลานสะใภ้ด้วยความเอ็นดู
“ไม่เหนื่อยเลยค่ะคุณแม่ วันนี้หนูได้เข้าฝึกที่แผนกศัลยกรรม เป็นแผนกที่หนูชอบที่สุดเลยค่ะ หนูก็เลยไม่รู้สึกเหนื่อยเลยค่ะคุณแม่”
เสียงหวานตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกาย
“ถ้าชอบขนาดนี้ แม่ส่งเรียนต่อเลยดีไหมลูก จะได้ไม่เสียเวลามาเป็นหมอน้อง ฝึกจบแล้วก็เรียนต่อเฉพาะทางไปเลย แม่ว่าน่าจะดีกว่านะ”
คุณหญิงจันทร์วาดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังแต่เต็มไปด้วยความหวังดี
“จริงครับแม่ ผมว่าฝึกจบแล้วก็เรียนต่อไปเลยดีกว่า จะได้ต่อเนื่อง ไม่ต้องเสียเวลามาทำงานก่อน”
เตโชที่นั่งอยู่ฝั่งโซฟาอีกด้านเอ่ยเสริมขึ้น พร้อมรอยยิ
