“ปล่อยนะคุณเหมันต์ คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย!”
ฉันโวยวายพร้อมกับดิ้นขลุกขลัก แต่กลับไม่เป็นผล เขาไม่สะทกสะท้านกับแรงขัดขืนของฉันแม้แต่น้อย พอเดินมาถึงรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ข้างทาง ร่างของฉันก็ถูกโยนเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างไม่ปรานี พอฉันจะเปิดประตู เขาก็ล็อกมันเอาไว้ก่อนจะเดินอ้อมมาขึ้นรถอีกฝั่ง
“คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไงฮะ”
ฉันตะเบ็งเสียงพลางเสยผมที่เริ่มกระเจิงจากแรงดิ้น จนตอนนี้ผมที่มัดเอาไว้ลวก ๆ หลุดลุ่ย และกลายเป็นปล่อยสยายในที่สุด
“นี่! คุณจะพาฉันไปไหน”
อีกฝ่ายยังคงนิ่งงันไม่พูดไม่จา กระทั่งขับรถสวนกับรถเก๋งสีน้ำเงิน ซึ่งฉันจำได้แม่นว่าเป็นรถของคุณมาติน ถ้าเขาไม่เจอฉันเขาจะทำยังไง เขาจะรอไหม แล้วฉันจะทำให้เขาเสียเวลาหรือเปล่า
“มองตาละห้อยเลยนะ ชอบมันมากเลยงั้นสิ”
“ชอบไม่ชอบมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”
ฉันละสายตาไปจากกระจกมองข้าง แล้วประจันหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว ทำไมเขาต้องขยันทำให้ฉันประสา
