"กลับมาแล้วค่ะ" เธอเดินเข้ามา แล้วโน้มตัวลง ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แต่ผมก็ยังทำเป็นไม่เห็น
"..."
"กัลขา เป็นอะไรคะ" เธอนั่งยอง ๆ เท้าคางมองผมอย่างน่ารัก
ไม่ได้ ๆ ผมบอกตัวเอง ไม่ให้ใจอ่อน มาทำตัวน่ารักแค่นี้ไม่พอหรอก
"..." ผมยังเงียบไม่ตอบ เมินให้ถึงที่สุด
ใบหน้าแสดงออกถึงความน้อยใจชัดเจน ปากสวยอวบอิ่มค่อย ๆ เบะ ดวงตากลมโตเริ่มแดง
แหมะ แหมะ!
น้ำตาร่วงหมดเป็นเม็ด ในเวลาแค่ครู่เดียว พร้อมกับเสียงสะอื้น
"อึก!"
"เฮ้ย ร้องทำไม" ผมรีบวางเอกสาร มองคนที่นั่งร้องไห้กับพื้น เธอรู้ว่าผมแพ้น้ำตาเธอไง
"ก็กัลไม่คุยด้วย" เธอบอกหน้ายุ่ง ปากก็เบะ
"ใครจะคุยกับคนที่ไม่ให้ความสำคัญล่ะ"
"ความสำคัญอะไร หอมไม่ให้ความสำคัญตอนไหน" เธอเถียงกลับทันควัน ยังไม่รู้ตัวอีกสินะ
"ถ้าให้ความสำคัญ ก็คงถึงห้องตั้งแต่สามสิบนาทีที่แล้วแล้ว" พูดมาก็เริ่มมีน้ำโหอีกแล้วเนี่ย
"...ขอโทษ" เธอนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูด "หอมคุย
