“ลูกค้ามาหรือคะคุณแพท”
“ใช่จ้ะ รีบไปรับลูกค้าเถอะ”
“ค่ะ พายจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”
ร่างบอบบางจนแทบจะปลิวไปตามลมของพาขวัญรีบวิ่งผ่านหน้าไป และนั่นก็ทำให้พิมรักอดที่จะร้องเตือนตามหลังไปไม่ได้
“อย่าวิ่งสิพาย เดี๋ยวหกล้มขึ้นมาจะทำยังไง เธอท้องอยู่นะ”
คนที่วิ่งอยู่ชะงักกึก ก่อนจะหันมาขอบคุณ
“ขอบคุณคุณแพทมากนะคะ พายลืมไปสนิทเลยว่าท้อง”
มือเล็กยกขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองที่ยังแบนราบแผ่วเบา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
ที่หล่อนมีลมหายใจอยู่ต่อไปได้ ก็เพราะลูกนี่แหละ ลูกที่จะเป็นตัวแทนของลาซาลอส หล่อนจะมองหน้าลูกยามที่คิดถึงเขา
“พายไปรับลูกค้าก่อนนะคะ”
“อืม เดินระวังละ”
พาขวัญระบายยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะรีบเดินไปหน้าร้าน พิมรักถอนใจแผ่วเบา ขณะมองตามร่างอรชรของพาขวัญไปจนลับตา
“สวยขนาดนี้ ผู้ชายที่ไหนทิ้งได้ลงคอกันนะ”
พิมรักอดนึกถึงเหตุการณ์ในเย็นวันนั้นเมื่อสองเดือนก่อนไม่ได้ วันนั้นฝนตกหนักมาก หล่อน
