ตอนที่ 6

ตอนที่ 6 เป็นเวลากว่าสองชั่วโมงที่กลุ่มเพื่อนของลูกพีชนั่งเล่น นั่งทำงานอยู่ภายในห้องของเธอ ก่อนจะขอตัวกลับไปหญิงสาวพึ่งไปส่งเพื่อนกลับมาก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวโปรดอย่างเคย ร่างกายเหน็ดเหนื่อยราวกับว่าใช้พลังงานทั้งหมดที่มีแม้จะมีได้พักผ่อนบ้างก็ตาม ตัวเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมาติดต่อกับพี่สาวของเธอ แต่ไหนแต่ไรสนิทกันมากทุกวันนั้นกลับมีเวลาเจอหน้ากันเดือนละครั้ง ทำให้ช่องทางการติดต่อปัจจุบันนี้เป็นการโทรหากันเสียมากกว่า ผ่านไปพักใหญ่ปลายสายก็กดรับ ลูกพีชเปลี่ยนเป็นการโทรแบบวิดีโอเพื่อที่จะได้เห็นหน้าคู่สนทนาที่อยู่ปลายทาง หน้าตาพี่สาวดูเบิกบานกว่าปกติแม้จะต้องทำงานหนักต่างจากลูกพีชสีหน้าดูอิดโรยคล้ายกับคนหมดเรี่ยวแรง เห็นว่าน้องสาวไม่เริ่มบทสนทนาเสียทีซาเนียร์จึงเป็นฝ่ายเปิดปากก่อนคนแรก ถามไถ่ถึงความเป็นอยู่ของเธอหลังจากไม่ได้เจอกันเป็นวัน “เป็นยังไงบ้าง เรียนเหนื่อยเหรอสีหน้าดูไม่ดีเลย” เสียงหวานของซาเนียร์ดังขึ้น “เหนื่อย ตอนซาเนียร์เรียนเหนื่อยแบบนี้ไหม” “ไม่นะ สนุกดีออกดีกว่าตอนทำงานเยอะเลย” ร่างบางถอดหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเอนตัวแนบกับพนักพิง ขนาดแรงถือโทรศัพท์เธอยังไม่ค่อยมีสงสัยว่าอาการป่วยจะไม่ดีขึ้นแล้วสิ แถมในสมองก็มีเรื่องให้คิดเยอะแยะมากมายไปหมด ที่ลูกพีชโทรหาพี่สาวก็เพื่ออยากจะปรึกษาอะไรบางสิ่งที่ดูเหมือนเธอจะเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย “ซาเนียร์ เราขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” “ว่ามาสิ มีเรื่องอะไรเหรอ” “พอดีมีเพื่อนมาถาม ถ้าเกิดว่าเรามีอะไรกันโดยที่ฝ่ายชายป้องกันเราจำเป็นต้องกินยาคุมไหม” “เนียร์ว่าแนะนำให้เพื่อนกินยาคุมแบบรายเดือนดีกว่า ป้องกันเอาไว้จะดีมากๆ” ซาเนียร์อึ้งกับคำถามฉัน แต่เธอเข้าใจตั้งแต่แรกว่านั่นคือเพื่อนของฉันบอกตามตรงตอนนี้ยังไม่พร้อมจะบอกใครว่าฉันกับเขามีอะไรกันแล้ว ยิ่งกับคนที่ไว้ใจอย่างพี่สาวขอเวลาอีกสักนิดนะซาเนียร์เดี๋ยวจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง ตามคำแนะนำของซาเนียร์ฉันควรไปซื้อยาคุมแบบรายเดือน แต่ถ้าเขากับฉันไม่ได้มีอะไรกันอีกล่ะ มันจะมีผลกับร่างกายฉันมากน้อยแค่ไหน “ครั้งแรกของเนียร์เจ็บไหม” ความสงสัยยังคงมีต่อและเอ่ยวาจาถามพี่สาวโดยไม่มีความเขินอาย “ไม่เจ็บ เขาอ่อนโยนกับพี่มากกว่าแต่เราถามเรื่องนี้ทำไมเหรอ” “เนียร์ว่าถ้าเกิดวันหนึ่งพีชไม่บริสุทธิ์แล้วล่ะ” “ก็ถ้าเป็นคนที่เรารัก ก็ไม่ควรจะเสียใจจริงไหมลูกพีชควรจะเต็มใจกับการมีอะไรกันครั้งแรก” ก็จริงอย่างที่ซาเนียร์พูดฉันไม่ควรมานั่งเสียใจ ยิ่งกับคนที่รักแต่ว่าหลังจากนี้พี่เสือจะปฏิบัติตัวกับฉันยังไง จะใส่ใจมากขึ้นหรือเปล่า ไม่อาจคาดเดาอะไรต่อจากนี้ได้เลยเขาเป็นคนปฏิเสธฉันทุกทางแต่พอเป็นเรื่องอย่างว่าดูจะโหยหามากเป็นพิเศษ ฉันอยากให้เขารักฉันบ้างจัง “ขอบคุณนะซาเนียร์ พีชไปนอนดีกว่าเหมือนจะไม่สบาย” “พักผ่อนเยอะๆ นะ เนียร์ไม่มีเวลาว่างไปหาด้วยสิ” “ไม่เป็นไรเลย ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะบ๊ายบาย” คฤหาสน์ตระกูลกิตติธาดาสกุล งานวันเกิดของคุณย่าทั้งที ครอบครัวจึงจัดงานฉลองยิ่งใหญ่สมฐานะ ผู้บริหาร นักธุรกิจ หุ้นส่วนต่างพากันเข้าร่วมงาน บริเวณริมสระน้ำราคามากกว่าสิบห้าล้านบาทถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานต่างคนต่างหันหน้าพูดคุยกันตามมารยาท ครอบครัวของเสือยืนต้อนรับแขกอยู่ด้านหน้าประตู ส่วนตัวเขาเองก็พึ่งแต่งตัวเสร็จและรีบมายืนด้านข้างของพ่อกับแม่ ถัดไปนั้นเป็นพี่ชายคนโต วันนี้พาครอบครัวมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันที่นี่ อลินดาและลูกชายอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าที่ห้องรับแขกครอบครัวของลูกพีชซึ่งอยู่บ้านหลังข้างๆ ก็เข้าร่วมงานกันพร้อมหน้า “สวัสดีค่ะคุณพี่ วันนี้คุณพี่สวยมากค่ะ” มารดาของสองสาวเอ่ยทักทายคนสนิทใกล้ชิดกับครอบครัวเสมือนพี่น้อง “ปากหวานนะคะ คุณน้องก็สวยมากเช่นกัน” ผู้เป็นแม่ของเสือตอบกลับพร้อมระบายยิ้มหวานให้กับแขกที่มาร่วมงาน “เชิญเข้าไปด้านในได้เลยนะ ตามสบายเลยคิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง” สองคนได้เจอหน้ากันอีกครั้งหลังจากเรื่องเมื่อวาน แม้จะไม่สบายแต่ลูกพีชยังคงฝืนตัวเองมาร่วมงานวันเกิดคุณย่าของเสือ เพราะตั้งแต่เด็กจนโตคุณย่ากับเธอสนิทกันมากเอ็นดูเหมือนหลานสาวแท้ๆ คนหนึ่ง ท่านเองก็มีแต่หลานชายมาตลอด ดวงตากลมโตเอาแต่จ้องมองชายหนุ่มขณะที่พ่อแม่ของเธอกำลังทักทายคุณลุงคุณป้าข้างบ้าน ใบหน้านิ่งเรียบเมินเฉยต่อเธอแบบนี้คือยังไงกันแน่ทั้งที่เมื่อวานเขาเป็นคนอยากทำเรื่องอย่างว่า รู้ตัวอีกที่ก็ถูกพี่สาวสะกิดแขนให้เดินตามเข้าไปภายในบ้าน ไม่ว่าลูกพีชจะขยับตัวไปไหนเสือก็ไม่หันมาสนใจเธอเลยสักนิดจนแผ่นหลังของหญิงสาวค่อยๆ เลือนหายไปช้าๆ สายตาคมคายหันไปเห็นว่ากลุ่มเพื่อนกำลังเดินเข้ามาใกล้เขาไม่รอช้าที่จะตบเท้าเข้าไปหา “มาแล้วเหรอวะ” “เข้าไปด้านในก่อน เสือมึงไปดูแลพวกมันเดี๋ยวกูยืนรับแขกเอง” พี่ชายเอ่ยปากบอกอย่างนั้นแต่ดูเหมือนเสือจะมองหาใครบางคนอยู่ ทั้งที่เพื่อนของเขาก็มาครบทุกคนไม่ว่าจะ หิน ดินหรือกระทิง “มันคงรอเพื่อนอีกคน” กระทิงพูดน้ำเสียงเรียบเห็นว่าเสือยังคงยืนรออยู่ก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ “ใครอีกวะ เพื่อนคนไหนอีก” หินเอ่ยถามด้วยความสงสัยและมองตามสายตาของเพื่อน “มานู้นแล้วไง” ดินเอ่ยบอกพอเห็นว่าหญิงสาวสวมชุดเดรสสีขาวก้าวเท้าเข้ามาใกล้ สายตาของเพื่อนทุกคนจับจ้องไปยังผู้หญิงคนนั้น ไม่เว้นแต่พี่ชายอย่างสิงหาเขาไม่เคยเจอหน้าเลยและไม่รู้ว่ามีความสัมพันธ์อะไรกับน้องชายแต่พอเสือเห็นว่าเธอเดินเข้ามาก็ไม่รอช้าที่จะฉีกยิ้มให้และเอื้อมมือโอบกอดทางด้านหลัง ทำเอาคนที่ไม่รู้เรื่องยืนงุนงงอยู่อย่างนั้น เสือจึงต้องเปิดปากอธิบาย “นี่แพม ตอนนี้กำลังดูๆ ใจกันอยู่” “สวัสดีค่ะ ชื่อแพมนะคะ” หญิงสาวเอ่ยทักทายต่อกลุ่มเพื่อนของเขาและพี่ชายอย่างสิงหราช แพมระบายยิ้มอย่างเป็นกันเองใบหน้าสวยเขินอายเล็กน้อยเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอกับเพื่อนๆ ของเสือ ด้านในตัวคฤหาสน์หลังโต เมื่อครอบครัวมอบของขวัญแก่คุณย่าและร่วมอวยพรแล้ว พ่อแม่ก็ขอตัวเข้าไปด้านในงานปล่อยให้ซาเนียร์กับลูกพีชนั่งอยู่กับคุณย่าของเสือ สองตาทอดมองเด็กน้อยวัยเพียงไม่กี่เดือนในอ้อมกอดของคุณย่าและด้านข้างคืออลินดาสะใภ้คนโตของบ้าน ลูกพีชอดที่จะเอ็นดูพระรามไม่ได้เพราะความน่ารักสดใสทำเอาหญิงสาวหุบยิ้มไม่ได้เลย “อยากอุ้มไหมล่ะหนูพีช” “อยากค่ะคุณย่า แต่หนูไม่ได้ล้างมือขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” กำลังจะยันกายลุกไปจากตรงนี้มุ่งตรงไปห้องน้ำตามความตั้งใจ แต่ดวงตากลมโตก็ปะทะเข้ากับภาพที่เสือจูงมือผู้หญิงคนอื่นเข้ามาภายในห้อง สองคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนมและผู้ชายที่เธอชอบยกยิ้มให้กับคนนั้นความน้อยใจก่อเกิดไม่เคยมีเลยสักครั้งเสือจะระบายรอยยิ้มแบบนั้นแก่เธอ จากจะลุกออกไปลูกพีชนั่งลงตามเดิมรอดูว่าผู้หญิงที่มาด้วยกับเสือเป็นใครกันแน่ “คุณย่าครับ ผมพาใครมาแนะนำตัว” “ใครล่ะ” “สวัสดีค่ะคุณย่า หนูชื่อแพมนะคะเป็น..” แพมเว้นประโยคก่อนจะหันไปสบตากับคนด้านข้าง เมื่อสองคนก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกันและนั่งลงบนโซฟาพร้อมๆ กัน “เราสองคนกำลังดูๆ ใจกันอยู่ครับ” เสือกล่าวบอกต่อผู้เป็นย่าด้วยน้ำเสียงแข็ง ยืนยันว่าเขาสองคนกำลังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอยู่ทำเอาคนที่ได้ยินปวดร้าวถึงทรวงอก คำพูดนิ่งเรียบแต่กลายเป็นของแหลมทิ่มแทงใจคนตัวเล็กมองภาพที่สองคนเคียงคู่กันทำให้น้ำตาคลอเบ้าได้ไม่ยาก เธอต้องเฝ้ามองผู้ชายที่รู้สึกดีด้วยเปิดตัวกับคนอื่น พยายามเข้มแข็งไม่ร้องไห้ไม่พูดอะไรออกไปเพราะที่ผ่านมาเธอรักเขาข้างเดียวมาตลอด วันนี้เสือยืนยันทุกอย่างว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขายังเหมือนเดิมนั่นคือพี่ชายและน้องสาวข้างบ้าน สมองหนักอึ้งไม่สามารถจับใจความบทสนทนาต่อจากนี้ได้แม้จะจ้องมองเขาแต่เสือไม่แม้แต่จะเจียดเวลาสักวินาทีมองมาทางเธอเลยสักนิด ฉันไม่เข้าใจว่าเขาจะทำแบบนั้นเพื่ออะไรในเมื่อวันนี้เขาพาผู้หญิงคนอื่นมาที่บ้านแนะนำตัวต่อคุณย่า ทำเหมือนว่าเมื่อวานไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทำไมมันรู้สึกเจ็บจัง “คุณย่า ซาเนียร์กับลูกพีชขอตัวก่อนนะคะ” พี่สาวนั่งอยู่ด้านข้างเห็นสีหน้าของน้องดูไม่สู้ดี เธอเลยตัดสินใจขอตัวแล้วพาน้องสาวออกมาด้านนอก ลูกพีชเดินอย่างเชื่องช้าราวกับคนขาดสติพี่สาวเธอรับรู้ดีว่าลูกพีชรู้สึกอย่างไร ด้านนอกริมสระว่ายน้ำ “ไหวหรือเปล่า กลับก่อนไหม” “พีชเจ็บ ฮึก มันเจ็บเหลือเกิน ฮื่อออ” สาวน้อยร่ำไห้สะอื้นโอบกอดพี่สาวที่ยืนอยู่เคียงข้าง ซาเนียร์กอดน้องพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังเบาๆเห็นลูกพีชเศร้าเธอเองก็เจ็บปวดใจไม่ต่างอะไรกันรู้ดีว่าลูกพีชชอบผู้ชายคนนั้นมากขนาดไหน แต่ไม่ว่าน้องสาวจะทำวิธีใดอีกฝ่ายกลับไม่สนใจเลยสักนิดพาผู้หญิงคนอื่นมาแนะนำตัวต่อหน้าเธอเนี่ยเหรอใจร้ายเกินไปแล้ว “ขอคุยด้วยหน่อยสิลูกพีช” เสียงแทรกเข้าจากทางด้านหลังทำให้ลูกพีชต้องผละกอดจากพี่สาวและหันไปให้ความสนใจกับคนมาใหม่ เป็นเสือที่ตามออกมาด้านนอกและขอคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวร่างบางพยักหน้าและเดินตามเขาไปยังมุมอับสายตา “พี่เสือลืมเรื่องระหว่างเราไปแล้วเหรอคะ หนูเป็นเมียพี่แล้วนะคะจะไม่รับผิดชอบกันหน่อยเหรอ” น้ำเสียงแผ่วเบากล่าวต่อคนเบื้องหน้า เสือเอาแต่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงและเบือนหน้าหนีไปทางอื่นสายตาเย็นชาแบบนั้นคืออะไรกัน “ถ้ามีอะไรกันแล้วเรียก ‘เมีย’ ผู้หญิงทั้งโลกคงเป็นเมียฉันหมดแล้ว อีกอย่างเธอไม่ใช่สเปคฉันด้วยซ้ำอย่าคิดว่าแค่ครั้งเดียวจะสามารถรั้งฉันให้อยู่กับเธอทั้งชีวิตได้นะลูกพีช” เขาเน้นย้ำคำนั้นเต็มปากว่าจะไม่รับผิดชอบต่อเรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้หญิงสาวดูเป็นคนที่ใจอ่อนให้เขาง่ายๆ เกินจะเข้มแข็งลูกพีชปล่อยโฮร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ ถามว่าเขาสนใจเธอไหมก็ไม่ เสือยังคงเมินเฉยและอยากจะเคลียร์กับเธอให้จบๆ ไปจะได้ไม่มีอะไรต้องค้างคาใจกันอีก “เรื่องที่เกิดขึ้น ก็ถือว่ามันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น” “ฮึก พี่เสือจะไม่ยอมเปิดใจให้หนูจริงๆ เหรอ ฮื่อๆ” “ฉันไม่ได้รักหรือชอบเธอเลยสักนิด เลิกหวังเถอะ” จบประโยคเสือก็เดินหนีไปโดยไม่สนใจไยดีเธอเลยสักนิดลูกพีชเจ็บปวดใจจนหมดเรี่ยวแรงนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่อย่างนั้นเธอรอคอยรักจากเขาเรื่อยมาแต่สุดท้ายดันว่างเปล่า ****