“น้องน้ำว้าหม่ำ ๆ ข้าวค่ะ” ฉันกำลังนั่งมองแม่ป้อนข้าวลูกสาวของพี่สายฟ้า แม่ดูมีความสุขกับการเลี้ยงเด็กตัวน้อยมากค่ะ
พี่ข้างกายเอาฉันมาปล่อยไว้ จากนั้นก็หายไปเลยไม่บอกด้วยว่าจะไปไหน ไปทำอะไร พอถามก็บอกว่ายังไม่รู้ ฉันเชื่อค่ะว่าเขาไม่รู้ เขาเป็นคนที่คิดแล้วทำเลย ค่อนข้างเข้าใจยาก ที่อยู่ด้วยกันแทบทุกวันฉันก็เข้าใจความเป็นเขาน้อยมาก
นี่ก็ไม่รู้จะไปป่วนปั่นใครที่ไหนอีก คนที่เจอเขาก็ถือซะว่ามีเวลากรรมร่วมกัน เหมือนฉันอะเนอะ ก็ชดใช้กันไป
“แล้วนี่อยู่บ้านเหงา ๆ ที่รักอยากทำอะไรไหมลูก” แม่ถามไปป้อนข้าวน้ำว้าไปด้วย พี่ข้างแอบกระซิบกับแม่ว่าจะไปนานหน่อย ไม่รู้กำหนดกลับที่แน่นอน ฝากแม่เลี้ยงดูฉัน ฟังเอาเถอะแต่ละคำของเขา
“คงไปช่วยคุณสายฟ้าปลูกต้นไม้แก้เหงาค่ะ ที่รักยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี พี่ข้างบอกให้อยู่บ้านเฉย ๆ” พี่ข้างกายบอกถ้านึกไม่ออกว่าชอบอะไรก็ยังไม่ต้องนึก คิดออกว่าอยากจะทำอะไรก็ค่อยลงม
