เหมยลี่ก้าวเดินไปที่ด้านหน้าของบริษัทเห็นว่าตู๋เหวินและบอดี้การ์ดอีกสองคนยืนข้างๆ รถตู้หรูสีดำ เหมยลี่นึกแปลกใจทำไมพวกเขาที่มาที่นี่หรือว่าหยวนเฉินสั่งให้พวกเขามารับเธอ เพราะหยวนเฉินไปกินข้าวกับราชทูตฝรั่งเศสแต่เธอไม่ได้ตามไปด้วยเช่นเดียวกับหม่าเสี่ยวหยินที่ท้องแก่ใกล้คลอด เขาก็เลยให้เธอทำงานแค่ในออฟฟิศเพียงอย่างเดียว
“สวัสดีค่ะ” เหมยลี่เอ่ยทักทายตู๋เหวินด้วยมารยาท ตู๋เหวินก้มโค้งทักทายเธอด้วยเช่นเดียวกับบอดี้การ์ดอีกสามคน
“สวัสดีครับ ท่านให้มารับคุณเหมยลี่กลับบ้านครับ” ตู๋เหวินเอ่ยบอกเช่นนี้
“บอกไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้ใครมารับฉัน ดื้อด้านที่หนึ่งจริงๆ” เหมยลี่บ่นเบาๆ ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเธอเห็นว่าหยวนเฉินเผยรอยยิ้มจ้องมองมาที่เธอ ขณะที่เขานั่งอยู่บนรถพร้อมกับช่อกุหลาบขนาดใหญ่ในมือ
นึกว่านกยูงหลุดมาจากไหนชะอีก!
“ทำไมผมหล่อเกินไปหรือเปล่า คุณถึงจ้องผมไม่หยุดเลย” หยวนเฉินเอ่ยถา
