“ขอบคุณนะ”
พิกเงยหน้าขึ้นพูดกับฟีนิกซ์ ขณะที่กำลังก้มลงถอดรองเท้าบูตหลังจากพวกเขากลับมาที่ขนำเรียบร้อยแล้ว
“เรื่อง?”
“ก็เรื่องทองไง”
เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับในทันที เอาแต่ก้มหน้าจัดข้าวของในขนำอย่างกับมาที่นี่บ่อย
“ตอนแรกฉันนึกว่าพี่จะยิงทิ้งซะอีก”
“ยิงทิ้ง? นั่นคนนะไม่ใช่ปลา จะมายิงทิ้งง่าย ๆ ได้ไง ฉันไม่ใช่คนนิสัยเสียขนาดนั้น”
เขารีบแก้ต่างให้ตัวเองขณะเดินไปถอดเสื้อที่ชุ่มเหงื่อ เผยให้เห็นแผ่นอกแกร่งที่พิกเห็นจนชินตา ทว่ายังนึกชื่นชมอยู่ตลอดที่ได้มอง
“ไม่คิดว่าจะได้เห็นพี่ในมุมนี้เหมือนกันนะ”
พิกหย่อนขาเตะอากาศ แล้วสูดกลิ่นธรรมชาติในช่วงเย็น อากาศรอบข้างกำลังดีเลย ลมพัดโชยตลอด แต่ฟ้ามืดครึ้มไปหน่อย ดูเหมือนว่าวันนี้ฝนจะตก
“มุมนี้ มันมุมไหน”
ฟีนิกซ์เดินหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาจากตู้ไม้เล็ก ๆ คงจะออกไปอาบน้ำในไม่ช้านี้
“ก็มุมที่เป็นคนดีไง”
“หึ ในสายตาเธอ ฉันคงชั่วมากเลยดิ”
“อย่าเ
