สวมแหวนจอง

ฟีนิกซ์รับปากพิกว่าจะพาเธอไปเล่นน้ำทะเล ทว่าเขากลับติดธุระทั้งวัน กว่าจะกลับมาก็ปาไปเกือบหกโมงเย็นเสียแล้ว “ปะ” “ไปไหน” เขาเอ่ยชวนหลังจากกลับเข้าบ้านในตอนเย็น ส่วนพิกก็รอเขาอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ทั้งวัน “ไปทะเลไง” “จะมืดแล้ว ไม่ไปหรอก” เธอส่ายหน้าปฏิเสธระรัว เพราะไม่ได้กลัวแค่ตอนกลางคืน แต่เธอกลัวน้ำตอนกลางคืนต่างหาก “ทำไม” “ก็มันน่ากลัว” เธอบอกออกไปตามตรง แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดลึกไปกว่านี้ว่าทำไม “ไปเถอะ เดินเล่นชายหาดตอนกลางคืนสวยนะ” “แต่ว่า...” “ปะ” เขาไม่รอให้เธอปฏิเสธซ้ำ รีบคลายกระดุมเสื้อให้อยู่ในลักษณะที่หายใจสะดวก แล้วเดินจูงแขนเธอออกจากบ้านทันที ระหว่างทาง พิกไม่ได้เอ่ยอะไรทั้งสิ้น เธอเอาแต่ก้มหน้าเดินเงียบ ๆ กระทั่งมาถึงริมหาด ได้ยินเสียงคลื่นสาดซัดชายฝั่งก็แอบรู้สึกกลัวอยู่ในใจลึก ๆ “เป็นอะไร ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เหรอ” เขาถามเธออย่างให้ความสนใจ พร้อมกับกวาดสายตามอง