ไม่เหลือใคร

เช้าวันที่ไม่มีเรียน พิกไม่จำเป็นต้องตื่นเช้ามาแต่งตัว แต่เธอก็ยังตื่น เพื่อมาจับไม้กวาดทางมะพร้าวแล้วเริ่มทำความสะอาดครั้งใหญ่ เนื่องจากพ่อของเธอต้องออกไปขับรถแท็กซี่ ส่วนยี่ก็ไม่เคยแตะงานบ้านเลย ขนาดกินข้าวเสร็จยังแช่ทิ้งไว้ รอให้พ่อของพิกกลับมาล้างให้ตอนเย็น พร้อมกับให้ข้ออ้างว่าทำเล็บมาแพง กลัวเล็บจะหัก งานบ้านทุกอย่างจึงตกไปเป็นของพิก เธอตื่นแต่หกโมงเช้าเพื่อใส่บาตรที่หน้าบ้าน เตรียมอาหารไว้เรียบร้อย ก่อนจะออกมาเก็บกวาดขยะจากเศษใบไม้ที่ปลิวเกลื่อน เหงื่อเม็ดเค็มไหลอาบไปทั่วคอขาวยาวระหง แต่พิกก็ไม่ปริปากบ่น เธอเก็บกวาดพื้นอยู่แบบนั้นจนกระทั่งทำความสะอาดเสร็จหมดทุกอย่างในช่วงแปดโมงกว่า “เฮ้ออ เสร็จสักที” หลังมือปาดเหงื่อออกจากหน้าผากครั้งสุดท้าย ก่อนร่างผอมบางจะเดินกลับเข้าไปด้านใน หวังอาบน้ำชโลมกาย ให้ความเย็นช่วยบรรเทาความเหน็ดเหนื่อยนี้ “หาอะไรเหรอพ่อ” พิกที่กำลังเดินขึ้นบันได