“หมายถึง... ถ้าพี่พอใจ ฉันอาจจะได้มากกว่าสามแสนเหรอ”
เธอถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะเกรงว่าฟีนิกซ์จะต่อว่าเธอเรื่องเงินอีก
“แน่นอน”
เขายิ้มบาง ๆ พลางลูบไล้เส้นผมของเธอเบา ๆ
“แล้วนี่ทำไมยังไม่ใส่หางอีก”
“เอ่อ... ฉะ ฉันไม่รู้ว่ามันต้องใส่ยังไง”
เธอตอบโดยไม่มองหน้า เพราะสายตาหื่นกามของฟีนิกซ์ ทำให้เธอรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก
“นอนลงแล้วถ่างขาออกสิ เดี๋ยวฉันใส่ให้”
เขาคลายมือออกจากโซ่แล้วเอื้อมมือหยิบพวงหางสีเทายาว ๆ ขึ้นมาถือ แม้ว่าพิกจะรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่เพราะเงินก้อนใหญ่กำลังรอเธออยู่ ถึงได้ยอมทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักโซฟา แล้วถ่างขาออกเป็นรูปตัวเอ็ม
ฟีนิกซ์ยกยิ้มอย่างพอใจที่พิกว่านอนสอนง่าย ไม่ต่อต้านเหมือนทุกครั้ง เขาค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งต่อหน้าหว่างขาเธอ แล้วเริ่มจับที่ก้อนสเตนเลสเย็น ๆ มาจ่อที่รูพับจีบ
“ดะ เดี๋ยว”
พิกลุกพรวดขึ้นมาทันทีเมื่อเขาเตรียมจะยัดไอ้ก้อนกลม ๆ นี้เข้ามา
