วันหยุดสุดสัปดาห์ที่พิกเฝ้ารอได้วนมาถึง และเป็นเช่นที่เดาไว้จริง ๆ ฟีนิกซ์รบเร้ากึ่งบังคับ จนเธอต้องยอมติดสอยห้อยตามเขาลงมาที่ภาคใต้ บ้านเกิดของเขา ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้เขาอยากพาเธอมาด้วยนัก แต่เธอก็ยอมมาให้มันจบ ๆ ในเมื่อเขาเป็นคนจ่ายเงินให้เธอนี่ เขาย่อมมีสิทธิ์ในตัวเธอมากกว่าใคร
“เหนื่อยไหม”
คนข้างกันหันมาถามพิก ระหว่างที่พวกเขาเพิ่งลงจากสนามบินและขึ้นรถมาลงที่บ้านของฟีนิกซ์อีกที
“ไม่อะ นั่งเครื่องแป๊บเดียวเอง แล้วบ้านพี่อยู่ไกลไหม”
“ไม่ไกล จะถึงแล้วเนี่ย”
ถ้างั้นบ้านของเขาต้องบรรยากาศดีมากแน่ เพราะรอบข้างถูกโอบล้อมไปด้วยทะเลทั้งหมดเลย
“เปิดกระจกรถได้ไหม อยากยื่นหน้ารับลมน่ะ”
“ได้สิ”
เขาอนุญาตโดยทันที แล้วปล่อยให้พิกได้สูดดมกลิ่นอายธรรมชาติที่ซัดขึ้นมาจากชายฝั่งทะเลติดถนน
รู้สึกดีจัง...
พิกหลับตาพริ้มอย่างผ่อนคลาย แบบนี้ค่อยรู้สึกคุ้มค่าที่นั่งเครื่องบินลัดฟ้ามาหน่อย เ
