บทที่ 31
ต่อจากตอนที่แล้ว
ร่างกำยำของชายหนุ่มถูกพันธนาการด้วยเชือกล้อมลำตัวของเขาไว้กับเก้าอี้ เปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมามองภาพรอบข้าง จากสิ่งที่เบลอก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ในสมองจำอะไรก่อนหน้านี้ไม่ได้เลยพระรามขยับเขยื้อนตัวอย่างยากลำบาก ทว่าก็ไม่สามารถหลุดพ้นออกจากเชือดเส้นใหญ่นี้ได้เลย
“รอพ่อแกมาก่อนเถอะ”
“คุณน้าจะไม่ทำอะไรมันจริงๆ เหรอครับ เห็นแล้วหมั่นไส้”
“จับผมมาหมัดไว้ทำไม”
“ก็เอาคืนพ่อแกไง เดี๋ยวอีกสักพักมันก็โผล่หัวมาแล้ว”
ภาพของหญิงวัยกลางคนและผู้ชายคนนั้นยืนอยู่เบื้องหน้า พระรามไม่อาจจะต่อสู้พวกเขาได้เลยสมองกำลังประมวลผลแม้มีหลายคำในใจอยากจะพูดออกไป แต่เขาทำได้เพียงเงียบเท่านั้นจะอะไรได้ก็เพราะสตรีคนนี้เป็นแม่ของนาเนีย
“ผมนี่อยากให้หน้ามันมีเลือดสักนิดสักหน่อย”
“ใจเย็นสิเตอร์ น้าว่ามันยังไม่ถึงเวลารอตอนที่พ่อมันมาดีกว่า”
ปัง ปัง ปัง
“กรี๊ด มันมาแล้ว”
“เดี๋ยวนะครับ จะไ
