บทที่ 32
โรงพยาบาล
ร่างกายของหญิงวัยกลางคนเปิดประตูเข้ามาด้วยความเร่งรีบมองภาพของว่าที่ลูกสะใภ้นอนอยู่บนเตียงของผู้ป่วย อลินดาก้าวเท้ามาหยุดตรงข้างเตียงทันที พระรามตกใจไม่น้อยที่เห็นแม่ตัวเองอยู่ที่นี่ ความห่วงใยสะท้อนผ่านแววตาคู่นั้นรู้ข่าวจากทางสามีว่าลูกชายอยู่ที่โรงพยาบาลแต่คนที่โดนยิงคือนาเนียเธอตกใจไม่น้อยรีบเดินทางมาที่นี่โดยเร็ว
“คุณแม่มาได้ยังไงครับ”
“พ่อบอกแม่น่ะสิ แล้วนี่เป็นยังไงบ้างลูก”
“เจ็บมากๆ ค่ะ แต่หนูไหว”
“เวรกรรมแท้ๆ”
“แล้วนี่คุณแม่มาคนเดียวเหรอครับ”
“มากับพ่อจ้ะ เดี๋ยวอีกนิดพระรามออกไปคุยกับพ่อนะ”
“ครับ”
หลังจากนั้นพระรามก็ออกไปคุยกับพ่อสองคนด้านนอก หามุมที่เงียบและหันหน้าเข้าหากันแววตาของผู้เป็นพ่อคล้ายกับมีอะไรอยู่ในใจแต่เขาเลือกที่จะไม่พูดออกมา ฝ่ามือหนาตบลงบนไหล่ของลูกชายทอดมองสายตาไปยังพระราม คำพูดเป็นหมื่นล้านคำอยากจะบอกออกไปแต่สิงหาทำได้เพียงสูดลมหายใจ
