บทที่ 21
แววตาคาดไม่ถึงของผู้เป็นแม่จับจ้องไปยังดวงหน้าสวยสตรีคนนี้เอ่ยปากคล้ายกับไม่พอใจที่เธอก้าวขามาเหยียบพื้นห้องของลูกชายตัวเอง ไม่รู้ว่าเธอตกใจเรื่องอะไรก่อนดีทั้งเรื่องที่เห็นผู้หญิงอยู่ในห้องของลูกชาย หรือเรื่องที่นาเนียพูดถึงเมื่อสักครู่นี้ถึงอย่างนั้นความคิดมากไม่ได้ลดน้อยลงเลย ยังกังวลว่าผู้หญิงตรงหน้าจะคิดทำร้ายลูกชายคนโต เหมือนกับสิ่งที่แม่ของเธอทำเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน อลินดาเลือกที่จะเดินหน้าเข้าหาคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ สองคนจ้องมองอีกฝ่ายตาเขม็ง
“ฉันเป็นแม่เขานะ ต้องรายงานเธอก่อนเหรออีกอย่างจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอจะหอบเสื้อผ้ามาอยู่กับลูกฉันแล้ว” หญิงวัยกลางคนตอบกลับเรื่องที่นาเนียเปิดประเด็นไว้แต่แรก
“ลูกชายคุณแม่โตแล้วนะคะ อย่างน้อยก็บอกล่วงหน้าก่อนก็ดี”
“ทำไมฉันต้องยอมเธอด้วย ทุกครั้งที่มาก็ไม่เห็นจะต้องรายงานใคร”
“ไม่รู้จักเวลามาขัดจังหวะแบบนี้ มันเสียมารย
