บทที่ 25
คอนโดพระราม
คนตัวเล็กนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ มือเรียวยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายรูปตัวเองนาเนียเปลี่ยนท่วงท่าตามหัวใจเรียกร้อง เรือนร่างนาฬิกาทรายสวมชุดนักเรียนญี่ปุ่นตัวสั้นขับผิวกายขาวผ่องของเธอเป็นอย่างดี ฉันเห็นว่าชุดสวยดีก็เลยสั่งมาลองใส่ดูแต่เอาจริงๆ ก็ตั้งใจใส่ยั่วพระรามนั่นแหละ หลังกลับมาจากขอนแก่นเขาก็เหมือนจะน้อยใจฉันที่ไม่ยอมพูดคำว่ารัก
คำว่ารักมันเป็นคำที่มีความหมายมากนะสำหรับฉัน ต้องพูดตอนที่รู้สึกจริงๆ แต่ถ้าถามว่าทำไมฉันเลือกที่จะเมินเขาก็เพราะเดี๋ยวได้ใจไปกันใหญ่
พลันแววตาคู่สวยปะทะเข้ากับร่างกายกำยำที่ยืนมองอยู่ตรงประตู เวลานี้พระรามคงจะออกกำลังกายเสร็จแล้ว เขาถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของตัวเองโดยที่ไม่เคาะประตูก่อน นาเนียจงใจทำเหมือนว่าตกใจที่เขาเดินเข้ามาอย่างนั้น ทำมือไม้อ่อนโทรศัพท์มือถือก็ร่วงลงจากมือ
“เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู ออกไปเลยนะ”
“เ
