บทที่ 6

บทที่ 6 ร่างกายกำยำสวมเสื้อยืดสีขาว กลุ่มผมดำขับดวงหน้าหล่อเหลาเอาการขณะที่สองตาจดจ้องอยู่กับหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ ส่วนคนตัวเล็กนั่งลงขัดสมาธิกับพรมสีดำด้านล่าง ท่อนแขนเรียวยกกระป๋องเครื่องดื่มมึนเมาเข้าปาก บรรยากาศมืดสลัวกับแสงสีขาวจากจอกระทบดวงหน้าฉากรักโรแมนติกของตัวเอกกำลังจูบอย่างดูดดื่มทำเอาสองคนหัวใจร้อนรุ่ม พวงแก้มเนียนสองข้างขึ้นสีแดงก่ำเห็นได้ชัดมือข้างหนึ่งกระดกน้ำเมาเข้าปากแทน “นาเนีย” เอ่ยเรียกร่างเล็กแต่อวบอิ่มแผ่วเบา สัมผัสลมหายใจร้อนเป่ากระทบข้างใบหู หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามแทบจะหลุดออกจากทรวงอก “จูบฉันสิพระราม” “…” หันหน้าเข้าหาอีกคนก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจาบอกเขา ความเงียบเป็นคำตอบพระรามไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแต่ก้มหน้าลงมาใกล้ ดวงตาคมกล้าฉายแววปรารถนาผู้หญิงคนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกรักใคร่ สัมผัสลมหายใจอุ่นๆ ตรงแก้มก่อนจะประกบริมฝีปากหนาเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ่อนโยน คนตัวสูงดูดเม้มริมฝีปากล่างฝ่ามือหนาโอบกอดเอวบางดึงเรียวแขนคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง ขณะที่ใบหน้าสองคนยังแนบชิดสนิทมือเดียวสัมผัสหน้าหวานออกแรงถูแก้มเนียนเบามือเห็นว่าเธอจูบตอบดีเขาจึงเพิ่มความหนักแน่นขึ้น ลากลิ้นผ่านริมฝีปากล่างแผ่วเบาจากนั้นปลายลิ้นร้อนขยับเข้าไปในโพรงปากนุ่มตวัดเกี่ยวพันไปมาควานหาความหวานรสชาติของเบียร์คละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก มือบอบบางวางขนาบกับไหล่คนตัวโตราวกับถูกกลืนกินลมหายใจ นาเนียออกแรงทุบลงบนแผงอกแกร่งประท้วงหาอากาศบริสุทธิ์ ทันทีทันใดที่พระรามถอนจูบออกเธอกวาดต้อนอากาศรอบกายสูดหายใจเข้าลึกๆ “แฮ่กๆ ฉันเกือบตาย” “เนียปากหวานจังครับ อยากจูบอีก” “พอก่อน ใจเย็นสิพระราม” อุ้งมือบางออกแรงดันแผงอกแกร่งคนตัวสูงไว้เสียก่อน เมื่อเห็นว่าพระรามโน้มใบหน้าเข้าใกล้ชิด “เนียครับช่วยหน่อยสิ จะใช้มือหรือใช้ปากเธอก็ได้” เปล่งน้ำเสียงออดอ้อนคนตัวเล็กที่นั่งคร่อมตักแกร่ง มือสองข้างเอื้อมมาจับดวงหน้าเกลี้ยงเกลาแววตาทั้งคู่ประสานกันกลมเกลียว ยามนี้หัวใจกลับเต้นแรงระทึกแทบจะหลุดออกมาจากอกด้านซ้าย ยอมรับว่าผู้หญิงตรงหน้าสวยราวกับนางฟ้านางสวรรค์พระรามเหมือนตกอยู่ในภวังค์ความหลงใหล “นายต้องทำให้มีอารมณ์ก่อนไม่ใช่เหรอ” “ตอนนี้ก็มีแล้วครับ อยากเอาเธอใจจะขาด” “ดูชำนาญจังนะเรื่องแบบนี้” ตัวเล็กเชิดปากตอบอย่างแง่งอน นี่เธอจะหึงเขาอยู่หรือเปล่าพวงแก้มแดงเปล่งปลั่งเห็นได้ชัด ทำเอาพระรามแอบอมยิ้มตามไม่ได้ “ไม่มีเลยครับ อดมาหลายปีเพราะรอเธอ” “งั้นนายก็อดไปก่อนแล้วกัน วันนี้ฉันเมื่อยขาแล้วสิ” ว่าพลางลูบไล้หน้าท้องแกร่ง คนตัวเล็กเอียงใบหน้าเล็กน้อยเธอโน้มลงไปใกล้ชิดก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าหาริมฝีปากหนา กลีบปากเผยอจากกันทำให้คนตัวสูงสอดลิ้นร้อนเข้ามาด้านในขยับล้อเรียวลิ้นของเธอตวัดไปมาในโพรงปากนุ่ม มือหนาลูบไล้ขาอ่อนถลกกระโปรงตัวสั้นขึ้น ปล่อยตัวเผลอไผลไปกับรสจูบแสนหวาน จากนั้นคนตัวเล็กจึงถอนจูบใบหน้าทั้งคู่ยังคงแนบชิดสนิท “เธอจะไม่ช่วยกันจริงๆ เหรอ” “ถ้าฉันใช้ปากช่วย แลกกับการที่นายนวดขาให้สนใจไหม” “เอาครับ เดี๋ยวจะนวดให้ทั้งตัวเลย” พยักหน้าตอบกลับตัวเล็ก รอยยิ้มยั่วยวนปรากฏบนใบหน้านาเนียคุกเข่าลงพลางมือบอบบางดึงกางเกงขายาวคนตัวสูงลงให้พ้นทางเจ้าโลกแข็งขึงขึ้นมาเมื่อได้รับการสัมผัสจากหญิงสาว ดวงตากลมโตสีดำสนิทเบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจขนาดไซซ์ที่ใหญ่เกินมาตรฐานมาก คนตัวเล็กวางมือลูบไล้แก่นกายความเป็นชายทำเอาเจ้าของร่างนิ่วหน้าเล็กน้อย “อ๊า เนียครับดูรู้งานจัง” “ขนาดนี้เลยเหรอ” “ครับ เนียไม่ชอบเหรอ” “ชอบ น่าอิจฉาแฟนนายเนอะ” “ใครเขาอิจฉาตัวเองกัน” เอ่ยวาจาตอบพลางยกฝ่ามือลูบใบหน้างาม มือขาวซีดสาวรูดแก่นกายความเป็นชายตรงหน้าแค่เห็นภาพเธอกำลังใช้มือช่วยผม อารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีเรื่องแบบนี้ก็เป็นปกติแต่ไม่เคยมีใครใช้ปากกับลูกชายผมเลยปล่อยตัวไปบ้างเพื่อหาประสบการณ์แต่ก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่านาเนียจะดูเป็นงานมากขนาดนี้ หญิงสาวก้มหน้าลงมาก่อนจะใช้ปลายลิ้นแตะลงบนเจ้าโลกขนาดเกินมาตรฐาน ทำเอาคนตัวสูงนิ่วหน้าพระรามอ้าปากค้างพร้อมกับเปล่งเสียงในลำคอ “อื้ม เนียเก่งจังครับ” ริมฝีปากรูปกระจับอ้าออกจากกันรับความใหญ่โตเบื้องหน้าเข้าไปในโพรงปาก ความคับแน่นด้านในทำให้นาเนียแทบหายใจไม่ออก มือแกร่งออกแรงกดศีรษะคนตัวเล็กลงไปจนสุด ดวงตาสองข้างเอ่อล้นด้วยน้ำสีใสกลืนกินแก่นกายความเป็นชาย แต่กลับสร้างความรู้สึกดีให้อีกคนเป็นอย่างมาก “อ๊า แบบนั้นแหละดีมากครับ” หญิงสาวละหน้าออกจากเจ้าโลกขนาดใหญ่ พลางใช้มือบางสาวรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ สร้างความพึงพอใจแก่เขาจนพระรามต้องโน้มหน้าลงมาประจูบกับเธออีกครั้ง สองสิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันไปมาด้านในโพรงปาก มือเดียวประคองศีรษะคนตัวเล็กทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่มนานสองนานเขาจึงผละหน้าออก นาเนียหอบหายใจเข้าลึกๆ ราวกับว่าถูกกลืนกินอากาศหายใจ สายตายั่วยวนคู่นั้นช้อนขึ้นมามองชายหนุ่มตรงหน้าริมฝีปากล่างเผยอจากกันเล็กน้อย ขณะเดียวกันมือบอบบางยังคงรูดขึ้นลงกับแก่นกายความเป็นชาย “อึก หนูไม่ไหว” คนตัวเล็กเปล่งน้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยบอกพระราม สรรพนามที่ใช้แทนตัวเองก็เปลี่ยนตามด้วย “เธอไม่ไหวแล้วเหรอครับ อีกนิดนะครับพี่ใกล้เสร็จแล้ว” ว่าจบมือหนากดศีรษะของนาเนียลงริมฝีปากบางแยกจากกันอ้ารับความใหญ่โตเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ตัวเล็กผงกหัวขึ้นลงตามชายหนุ่มจากจังหวะเชื่องช้าก็แปรเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้น พระรามเปล่งเสียงร้องดังลั่นห้องเมื่อเห็นว่าขอบสวรรค์อยู่ร่ำไร “อ๊า เนียครับอีกนิดเดียว” นาเนียสร้างความเสียวซ่านให้คนตัวสูงทำเอาเขาขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ฝ่ามือลูบไล้ศีรษะคล้ายกับเอ็นดู “แค่กๆ อึก” ไม่นานร่างกายของชายหนุ่มเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นพุ่งเข้าไปในโพรงปาก นาเนียถึงกับสำลักคนตัวเล็กกลืนมันลงคอจนหมดทุกหยด จากนั้นพระรามดึงทิชชูเช็ดรอบริมฝีปากอวบอิ่ม “เธอกลืนหมดเลยเหรอ” “อือ ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” จบประโยคนาเนียไม่รอช้าเธอเคลื่อนจากท่านั่งลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำดั่งใจหวัง คนที่นั่งอยู่ที่เก่าทำได้เพียงทำความสะอาดร่างกายและจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา พระรามนั่งรอเธอออกมาจากห้องน้ำพลางทอดสายตามองจอทีวีเบื้องหน้า “เนียครับ เอาขาขึ้นมาสิ” นาเนียเดินมานั่งลงด้านข้างผมไม่รอช้าเปิดปากบอกให้เธอยกขาขึ้นมาเพื่อทำตามข้อเสนอที่เธอพูดไว้แต่แรก แต่ดูเหมือนว่าตัวเล็กจะนิ่งไปสักพัก “พระรามคือว่า..” “ว่าอะไรครับ” “นายคิดว่าตัวเองมีอารมณ์อยู่คนเดียวรึไง!” กลีบปากอิ่มเชิดหน้าตอบอย่างแง่งอน เรียวแขนสองข้างยกขึ้นกอดอกไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผู้ชายตัวสูงเบื้องหน้าถึงมีอิทธิพลต่ออารมณ์มากถึงขนาดนี้ พระรามเขยิบร่างกายเข้ามาใกล้โอบกอดเอวคอดพลางซุกซบใบหน้ากับลำคอขาว “ยกขาขึ้นสิครับคนดี เดี๋ยวพี่ช่วย” “ไม่เอา ฉันจะกลับ” “กว่าจะกลับไปถึงคอนโด เธอคงหมดอารมณ์ก่อน” “ก็ดีกว่าอยู่กับคนอย่างนาย” “ดีกว่าตรงไหนครับ อยู่กับผมอย่างน้อยเราได้เอากันนะ” “เนี่ย ก็เป็นซะอย่างเนี่ยจะเอาอย่างเดียว” คนตัวเล็กออกแรงดันหน้าอกแกร่งห่างจากตัวเอง ยอมรับนะครับว่าเวลาผมอยู่กับนาเนียแล้วคิดแต่เรื่องอย่างว่า ไม่รู้สิผมแทบจะไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นมานานเป็นปีแล้ว แต่ก่อนอาจจะทำงานหนักแต่หลังจากเจอเธอลูกชายผมมันก็ตื่นตัวตลอดเวลา “เนียไม่อยากอยู่ด้วยกันเหรอครับ” “อยู่ด้วยก็เสียตัวน่ะสิ ไม่เอาฉันจะกลับ” “สัญญาจะไม่ทำอะไรเธอครับ ถ้าเธอยังไม่พร้อม” “วันจันทร์นายว่างหรือเปล่า” “วันจันทร์เหรอครับ ว่างสิ” จริงๆ วันจันทร์ผมต้องเข้าบริษัททำงานปกติเหมือนกับพนักงานเงินเดือนทั่วไป แต่สำหรับเธอแล้วผมว่างทุกวันเลย “จะพาไปดูรถที่จองไว้” แววตาคมคายสะท้อนความคาดไม่ถึง เธอเอ่ยปากถึงรถนี่เธอแอบไปจองรถที่ไหนกัน ลงทุนขนาดนั้นเลยเหรอวินาทีต่อมาพระรามคลี่ยิ้มหวานคืนแก่เธอ คนตัวสูงก้มหน้าลงมาใกล้ก่อนจะหอมศีรษะตัวเล็กฟอดใหญ่ ทำไมกันนะทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใครแต่นาเนียกลับใจสั่นทุกครั้ง เวลาอยู่ใกล้ชิดไหนจะการกระทำแสนอ่อนโยน ที่น้าบอกว่าฉันกับเขารักกันได้มันคือเรื่องจริงไหมนะ เพราะฉันค่อยๆ เผลอใจไปกับความอบอุ่นของพระรามแล้วสิ เห็นว่าพระรามขับรถยนต์ธรรมดาซึ่งเธอได้นั่งมันแล้ววันนี้ แต่รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากจึงวางแผนทำการใหญ่จองรถหรูให้เขา โดยนาเนียเป็นคนจ่ายเงินเองทั้งหมดครอบครัวเธอไม่ได้รวยล้นฟ้าก็จริงแต่ก็พอมีฐานะต่างจากพระรามที่เขาดันติดดินไม่อวดรวยอะไร “เธอจะซื้อรถให้เลยเหรอครับ” “ก็นายขับรถธรรมดาๆ เวลานั่งไปไหนด้วยอายคนจะตาย” “อยู่กับผมมันน่าอายขนาดนั้นเหรอครับ” “ใช่ น่าอายมากๆ ด้วยถ้าคนอื่นรู้ว่าฉันต้องนั่งรถยนต์ธรรมดา” “เธอชอบคนรวยเหรอ” “ถามจริงๆ เถอะบ้านนายก็รวยคอนโดก็หรู ทำไมถึงไม่รู้จักใช้ของแบรนด์เนมบ้างหรือรถก็เลือกดีๆ หน่อยไม่ได้รึไง” นาเนียหันหน้ามาทางเขา เอ่ยถ้อยคำถามไถ่ด้วยความสงสัยรู้มาบ้างว่าครอบครัวของเขารวยล้นฟ้าทำธุรกิจมากมาย อย่างน้อยถ้าพ่อของเธอยังอยู่ชีวิตเธออาจจะกลายเป็นคุณหนูแล้วก็ได้ ได้แต่คิดอยู่ในหัวพลางจ้องเข้าไปในตาของอีกคนขณะที่แม่ย้ำเตือนเสมอว่าอย่าไว้ใจผู้ชายบ้านนั้น ทว่าตอนนี้ทั้งสองกลับมีเวลาอยู่ด้วยกันมากกว่าแต่ก่อน “ผมว่ามันก็ไม่จำเป็นอะไรเลย ของใช้ทุกอย่างก็ยังใช้ได้ไม่ว่าจะถูกหรือแพง” “ฉันละเบื่อจริงๆ จะเก็บเงินไว้ทำไมเยอะแยะ” “เก็บไว้ให้เธอใช้ไงครับ อยากได้อะไรผมพร้อมเปย์” “ไม่อยากใส่ใจเรื่องของนายแล้ว ฉันจะกลับ” “โอเคครับ เดี๋ยวไปส่ง” คนตัวเล็กเก็บข้าวของใส่กระเป๋าสะพายข้างราคาแพง ก่อนจะเดินนำหน้าเขาออกจากห้องมองดูนาฬิกาในสมาร์ตโฟนก็ดึกมากแล้ว กลัวว่าพี่สาวจะเป็นห่วงจึงเอ่ยปากอยากกลับคอนโดตัวเองแม้ว่าจะไม่ชอบนั่งรถของเขาแต่ครั้งนี้เธอยอมขึ้นไปนั่งแถมไม่พูดอะไรมาก ระหว่างทางกลับนาเนียไม่พูดจาอะไรนั่นก็เพราะว่าเธอเผลอหลับไปก่อนแล้ว รถยนต์ธรรมดาตบไฟเลี้ยวเข้ามาจอดด้านหน้าคอนโด คนตัวสูงโน้มใบหน้าแนบชิดก่อนจะปลุกนาเนียที่กำลังนอนหลับร่างบางรู้สึกตัวเปิดเปลือกตาสวยขึ้นมามองภาพตรงหน้า มือเดียวเอื้อมมาปลดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเล็กก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู “ขอบคุณนะที่มาส่ง นายก็ขับรถกลับดีๆ นะ” “เนียไปพักเถอะ วันนี้คงเหนื่อยมาก” “อย่าลืมนะ วันจันทร์เจอกัน” “เจอกันครับ คืนนี้ก็ฝันดีนะ” เธอไม่ตอบอะไรเพียงฉีกยิ้มหวานก่อนจะเปิดประตูก้าวลงจากรถ ไม่ลืมโบกมือลาเขา จากนั้นนาเนียหันหลังกลับเข้าไปด้านในตัวคอนโด ****