“เป่าผมก่อนค่อยนอน” เขาบอกพลางเปิดลิ้นชัก หยิบไดร์เป่าผมออกมาจัดการเป่าผมให้เธอ ทั้งที่ตัวเองยังนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว
กว่าจะเป่าผมเสร็จก็ใช้เวลาพอสมควร เมื่อเห็นว่าผมยาวแห้งสนิทดีแล้ว ธิติจึงอุ้มคนเจ็บไปวางลงบนเตียง เขาดึงผ้าห่มมาคลุมถึงอก ก่อนจะใช้หลังมือแตะบนหน้าผากมน
“ปวดหัวหรือเปล่า คัดจมูกไหม”
“ไม่ค่ะ แต่ปรางหิว” เธอยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย พอได้อยู่ในที่อบอุ่นปลอดภัย ท้องก็เริ่มเรียกร้องของกิน
“นอนรออยู่ในห้องนี่แหละ พี่ใส่เสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวจะไปหามาให้กิน”
“ปรางไปหาอะไรกินเองก็ได้ค่ะ” มะปรางว่าพลางจะลุกขึ้นจากที่นอน ทว่าธิติก็กดบ่าสองข้างของเธอให้นอนลงตามเดิม
“นอนรออยู่ที่นี่ อย่าดื้อ !”
มะปรางสบตาคมดุแล้วรีบหลุบตาหนี “ค่ะ” เพราะมีชนักติดหลังอยู่หญิงสาวจึงไม่กล้าแย้งเขา เขาให้รออยู่ในห้อง เธอก็จะรออยู่ในห้องแล้วกัน
ธิติออกจากห้องไปครู่ใหญ่ ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมถาดใส่ชาม
