เดินมาใกล้จะถึงห้องของไอ้มาเฟียบ้ากามก็เห็นว่าหน้าห้องของมันมีลูกน้องยืนอยู่
"ข้าว"
"คะ" ข้าวปุ้นที่กำลังจะแยกตัวไปทำงานรีบเดินเข้ามาหา "มีอะไรคะคุณอัปสร"
"ทำยังไงก็ได้ จัดการกับไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องให้หน่อย"
"ค่ะ" ไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงแต่ก็ตอบตกลงไปก่อน ข้าวปุ้นเดินเข้าไปหาคนที่ยืนอยู่หน้าห้องก็เห็นว่าเป็นแฝดคนที่ไม่ค่อยพูดค่อยจา ถ้าเป็นอีกคนเธอยังพอจะคุยได้ด้วย "โอ๊ย" ข้าวปุ้นแกล้งทำเป็นขัดขาตัวเองล้มลงต่อหน้าของทันน์
แต่ทันน์ไม่ได้ตกใจและไม่ได้เข้าไปช่วย เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม
"เจ็บจังเลยคุณช่วยฉันหน่อยสิคะ"
"ลองลุกขึ้นมาเองก่อนสิ"
"ลุกไม่ได้ฉันเจ็บ" ถ้าเป็นตุนท์คงรีบทะยานเข้าไปช่วยแล้ว แต่ไอ้บ้านี่จะเย็นชาไปถึงไหน
ทันน์เอื้อมมือไปให้เธอมีที่ยึดแต่ข้าวปุ้นก็ยังคงลุกขึ้นมาไม่ได้
"คุณช่วยพาฉันกลับห้องได้ไหมคะ"
"ไม่มีคนอยู่แถวนี้" เขาหมายถึงว่าถ้าพาเธอไปแล้วไม่มีคนเฝ้าหน้าห้อ
