หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาฉ่ำชื้นไปด้วยคราบน้ำตา เหนือตะวันยิ้มอ่อนโยนให้หล่อน เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ใช้หัวแม่มือซับน้ำตาให้กับหล่อน
“เหนือ...เอ่อ...คุณ...ชื่ออะไรคะ” หล่อนถามออกไปทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาชื่อเสียงเรียงนามอะไร แต่หล่อนต้องการจะรู้ให้แน่ เขาสูญเสียความทรงจำไปแล้วจริง ๆ เหนือตะวันฉีกยิ้มให้หล่อน รอยยิ้มนั้นทำเอาเอื้อมดาวแทบตะลึง
“ผมชื่อเหนือตะวันครับ มาจากกรุงเทพฯ พอดีน้องเขยกับน้องสาวเขาเห็นว่าผมพึ่งหายดี เลยหาที่ที่มีบรรยากาศดี ๆ ให้มาพักผ่อน ความจริงผมก็ไม่ได้อยากมาหรอก แต่ก็ขัดเขาไม่ได้” เอื้อมดาวมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินไปหยุดมองออกไปยังท้องทะเลตรงหน้าหล่อน ด้วยสายตาตัดพ้อ น้ำตาแห่งความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาอีกแล้ว
“คุณเหมือนกับคนที่ฉันเคยรู้จักเหลือเกิน เหมือนเขาจริง ๆ แต่คุณไม่ใช่” เอื้อมดาวยิ้มเศร้า ๆ ให้กับผู้ชายตรงหน้า คำพูดของหล่อน ทำให้เหนือตะวันรู้ส
