Ep 2 โลกกลมหรือพรหมลิขิต

Knight's Night (อัศวินยามค่ำคืน) สถานบันเทิงที่มีชื่อเสียงและมีผู้บริหารที่ชื่ออัศวิน "?" แบบนี้หรือที่บอกว่านานๆ มาเที่ยวกลางคืนที เพิ่งพูดไม่ขาดคำก็มาที่นี่แล้ว เด็กใจแตกหรือเปล่าเนี่ย พ่อนะพ่อหาผู้หญิงมาให้เราทั้งทีจะดูให้ดีกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้ ชายหนุ่มรอให้เธอเข้าไปข้างในก่อนแล้วเขาถึงได้เดินตามเข้าไป "วันนี้วันปล่อยผีหรือวะ" "พูดมาก.. แล้วนี่ยัยกาลยังไม่มาเหรอ" วารินทร์มองหารัตติกาลเพื่อนอีกคนที่นัดกันไว้ "เดี๋ยวก็คงตามมา ว่าแต่วันนี้กระเป๋าแกหนักไหม" "อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันเลี้ยง" "ในกลุ่มแกรวยกว่าเพื่อนนี่" "ที่เรียกฉันออกมานี่คือจะให้ฉันเลี้ยงใช่ไหม" "เลี้ยงหมูเลี้ยงหมายังได้บุญนี่เลี้ยงคนนะ" "ไม่ต้องมาเล่นบทโศกเลย" วารินทร์ยื่นมือไปทำทีจะบีบคอเพื่อนชายประหนึ่งเหมือนจะฆ่าให้ตาย แต่ทั้งสองก็แค่หยอกล้อกันและเพื่อนชายก็เอามือมาบีบขย้ำสะโพกของเธอจนเธอต้องถอยทิ้งตัวนั่งลง "คนนี้หรือวะที่จะมาเป็นเมียกู" ชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามาถึงกับส่ายหน้ารับไม่ได้ คงผ่านสนามรบมานักต่อนักแล้วสินะ พ่อนะพ่อจะดูให้ดีกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้ นับเก้าถึงกับทอดถอนหายใจ หรือจะเอาทางเลือกที่หนึ่งดี ทางเลือกที่หนึ่งคือยกเลิกงานแต่งเพราะผู้หญิงมีคนรักอยู่แล้ว "ไงจ๊ะวันนี้ทำไมมาถึงที่นัดก่อนฉันได้" "?" นับเก้ากำลังจะถอยแต่พอมองไปอีกทีก็เห็นมีผู้หญิงมาสมทบอีกหนึ่งคน อย่าบอกนะว่าชอบ 2 ต่อ 1 "ก็เมื่อวานนี้น่ะสิ นัดบอดล้มเหลวเลยต้องมานัดวันนี้" ถ้าไม่เพราะได้ออกมาข้างนอกแล้วคงหาทางออกมายากและโชคดีทานข้าวกับเขาไม่นานเลยมีเวลาแวะมาหาเพื่อนได้ "อ้าวทำไมเป็นงั้นไป" พวกเพื่อนๆ รู้ว่าเมื่อวานเป็นการนัดดูตัว "พวกแกลองเดาดูสิ" "เพราะแม่เลี้ยงใจร้ายอีกแน่เลย" "บิงโก" (ใช่เลย) "ฉันหนักใจแทนแกเลยว่ะ แล้วนี่พ่อแกรู้หรือเปล่าว่าแม่เลี้ยงแกล้งลูกเลี้ยงเนี่ย" "เขาไม่สนใจฉันหรอก" ถึงแม้พ่อจะไม่มีลูกใหม่กับผู้หญิงคนนั้นแต่พ่อก็จดทะเบียนสมรส เธอเลยทำอะไรมากไม่ได้ ได้แต่ทำใจไปวันๆ หวังแค่ว่าสักวันหนึ่งนางจะติดผู้ชายหล่อๆ สักคน แล้วขอหย่ากับพ่อไป "ท่านรองคะ" "?" นับเก้าหันขวับกลับไปมอง ถึงแม้รู้ว่าเสียงนี้ไม่ได้เรียกตัวเองแต่ก็เรียกอยู่ใกล้มากเลยมองแบบลืมตัว แต่พอหันกลับมาก็จำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เคยเจออยู่โรงแรมคืนก่อน และเธอก็ทักเขาผิดคิดว่าเขาเป็นนพเก้า "คุณ?" "รินไงคะ" ทำไมเขาจำชื่อเราไม่ได้ตลอดเลยล่ะ ไอ้เราก็อยากมีตัวตนในสายตาของเขาแต่อีกฝ่ายขนาดชื่อยังจำไม่ค่อยได้ต้องแนะนำตลอดเลย "คุณทำงานที่นี่หรือครับ" ไม่จำเป็นต้องถามว่ามาทำอะไรเพราะชุดที่เธอใส่เป็นชุดพนักงานเสิร์ฟที่สถานบันเทิงแห่งนี้ "ใช่ค่ะรินทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟค่ะ" ตอบไปก็งงไป อะไรวะเนี่ยเรากำลังคุยกับท่านรองสารวัตรอยู่หรือเปล่า จำชื่อไม่ได้ก็ไม่แปลกมากหรอกเพราะวันๆ คงพบปะหลายคน แต่จำไม่ได้ว่าเธอทำงานที่นี่มันเริ่มจะแปลกแล้ว "ท่านรองได้โต๊ะหรือยังคะ" "ยังเลยครับ" "ถ้างั้นเชิญทางนี้ค่ะ" เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้เข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นนพเก้าแฝดผู้น้อง แต่นับเก้าก็ไม่อยากเสียเวลาอธิบาย ถ้าบอกว่าเป็นฝาแฝดกันเดี๋ยวก็ต้องได้อธิบายกันอีกยาวแถมมันเป็นเรื่องส่วนตัวในครอบครัวด้วย และอีกอย่างคิดว่าคงไม่ได้เจอกับผู้หญิงคนนี้อีกแล้วล่ะ ถ้าเธอเจอกับแฝดผู้น้องค่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนอธิบายแล้วกัน ใครเห็นก็ต้องเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นรองนพเก้าเพราะทั้งสองเป็นฝาแฝดที่แกะออกมาจากพิมพ์เดียวกันเลย แต่ถึงแม้จะเป็นฝาแฝดทั้งสองก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เพราะพ่อกับแม่แยกทางตั้งแต่พวกเขาเรียนอยู่ชั้นประถม แม่มีสิทธิ์เลือกก่อนว่าจะเลือกลูกคนไหนและแม่ก็เลือกน้องชาย พ่อเลยพาพี่ชายอย่างเขาไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ พ่อกับแม่แยกทางกันไม่ค่อยดีนัก ทั้งสองฝ่ายเลยไม่ได้ติดต่อกันรวมไปถึงลูก ที่นับก้าวไม่ติดต่อมาเพราะน้อยใจที่แม่เลือกน้อง ฝั่งน้องชายก็ไม่ใช่ว่าจะภูมิใจที่ได้ไปกับแม่ เพราะแม่ไม่มีสมบัติอะไรเลยซึ่งต่างจากพ่อเป็นนักธุรกิจจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด "คุณอัศวินยังไม่เข้ามาเลยค่ะ แต่ถ้าคุณอัศวินมาเดี๋ยวรินจะบอกให้นะคะ" "อัศวิน?" อ๋อคงเป็นเจ้าของสถานบันเทิงที่นี่เพราะชื่อก็บ่งบอกอยู่แล้ว และคนที่ชื่ออัศวินก็คงจะเป็นเพื่อนของนพเก้า "พ่อโทรมา?" ขณะที่นั่งดื่มอยู่กับเพื่อนวาทิตก็ Video Call มาหาลูกสาว "เอาไงดีถ้ารับตรงนี้พ่อก็เห็นว่าแกมาเที่ยวกลางคืนน่ะสิ" "ถ้างั้นเดี๋ยวฉันออกไปรับข้างนอกดีกว่า" คงต้องออกไปนั่งรับในรถ ให้พ่อเห็นว่าเธอกำลังเดินทางกลับ แต่พอวารินทร์เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวมองไปก็เห็นผู้ชายที่เพิ่งออกเดทกับเธอนั่งดื่มอยู่ "ชีวิตเราก็มีเรื่องดีๆ แบบนี้กับเขาด้วยหรือวะ" เธอคิดว่าอะไรจะบังเอิญขนาดนั้นที่เขามาดื่มอยู่ที่เดียวกัน "........" น้ำรินที่กำลังบริการโต๊ะนี้อยู่ถึงกับหน้าเสียอยู่ดีๆ มีผู้หญิงมานั่งลงข้างๆ ชายที่เธอหมายตา "คุณ?" นับเก้ารีบหันมองไปดูโต๊ะของเธอ เพราะเมื่อสักครู่เขาละสายตาแค่ไม่นานเธอก็มานั่งข้างๆ แล้ว "ไม่มีเวลาอธิบายแล้วค่ะ พ่อ Video Call มา" ระหว่างที่พูดวารินทร์ก็กดรับโทรศัพท์ของพ่อและหันหน้าจอโทรศัพท์นั้นให้เห็นใบหน้าของเธอและฝ่ายชายด้วย