Ep 3 เงื่อนไขที่ไม่มีข้อแม้

>>{"สวัสดีค่ะพ่อ"} {"เราอยู่ที่ไหน"} >>{"ที่ไหนก็ช่างมันเถอะค่ะ แต่คนนี้ไงคะว่าที่ลูกเขยพ่อ"} ว่าแล้ววารินทร์ก็หมุนกล้องไปที่ใบหน้าของนับเก้าให้เห็นเต็มจอไปเลย {"อ้าวคุณนับ"} >>{"สวัสดีครับ"} {"อย่าบอกนะว่าลูกผมพาคุณไปที่.."} แค่เห็นแสงไฟและได้ยินเสียงดนตรีก็พอจะเดาได้แล้วว่าสถานที่นี้คือที่ไหน >>{"เปล่าหรอกครับเรามาเจอกันที่นี่"} "คุณ!" วารินทร์รีบขยับกล้องหนีจากใบหน้าเขาก่อน "คุณบอกพ่อว่าเรามาด้วยกันได้ไหมคะ" เสียงหวานกระซิบพูดข้างใบหูเพราะถ้าพูดออกมาเสียงดังกลัวว่าคนในสายจะได้ยิน และขณะที่เธอกระซิบใบหน้าของเขาก็หันไปมองโดยอัตโนมัติ จังหวะนั้นริมฝีปากหนาชนเข้ากับจมูกงามเข้ารูปของเธอพอดี แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ตกใจยังขอให้เขาช่วยโกหกพ่อ นาทีนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ตกใจทั้งนั้นแหละ ทางด้านน้ำรินที่ยืนมองอยู่แทบเข่าทรุด คงหมดหวังแล้วสินะเรา ตำแหน่งคุณนายท่านรองสารวัตรถูกคนอื่นสอยไปซะแล้ว "ผมไม่ชอบโกหกด้วยสิ" "นะคะฉันขอร้อง ถือว่าฉันติดหนี้คุณหนึ่งครั้ง คุณมีอะไรให้ฉันช่วยฉันก็จะช่วยโดยที่ไม่มีข้อแม้เลยค่ะ" ชอบหนีเที่ยวกลางคืนแต่กลัวพ่อเนี่ยนะ ในเมื่อเธอยื่นข้อเสนอมาแบบนั้นมันก็เข้าทางเขาเลยสิ เพราะเขายังคิดอยู่เลยว่าจะคุยกับเธอยังไงดี จนเรื่องทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีนับเก้าบอกกับพ่อเธอไปว่าเมื่อสักครู่เขาแค่แกล้งเธอเล่น "ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย" คำขอบคุณกับสีหน้ามันช่างสวนทางกัน เพราะถ้าเขาช่วยแต่แรกเธอคงไม่น่าสิ่วหน้าขวานแบบนี้หรอก "คุณไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ที่ผมช่วยเพราะข้อเสนอของคุณต่างหาก" "ข้อเสนอ?" "อย่าบอกนะครับว่าพูดเองแล้วก็ลืม" "ฉันไม่ลืมหรอกค่ะ ว่าแต่คุณมีอะไรให้ฉันช่วย" "สถานที่แบบนี้มันคงไม่เหมาะที่จะพูดเรื่องนั้นมั้งครับ" "นี่คุณ!" หญิงสาวรีบยกมือขึ้นมาปกปิดหน้าอกตัวเองไว้ เพราะเธอคิดว่าสิ่งที่เขาต้องการจากเธอคือร่างกาย ขนาดนี้แล้วยังจะหวงเนื้อหวงตัวอยู่อีกเหรอ เห็นท่าทางของเธอแล้วนับเก้าก็อยากจะขำ "ฉันบอกไว้ก่อนนะว่าถ้าเรื่องที่คุณจะขอมันผิดศีลธรรมถือว่าคำพูดก่อนหน้าเป็นโมฆะ" "ไม่ผิดศีลธรรมหรอกครับ ว่าแต่คุณมาเที่ยวที่นี่กับใครครับ" "ฉันไม่ได้มาเที่ยวกับใครสักหน่อย แค่ผ่านมาเลยแวะ" "......" ไม่คิดเลยว่าเธอจะโกหกได้หน้าตาเฉย เพราะถ้าเธอพูดความจริงออกมาว่ามากับใครเขายังจะพออภัยให้ได้ และเขาก็จะยื่นข้อเสนอกับเธอเรื่องที่ทั้งสองแค่จะแต่งงานกันเพราะธุรกิจ "ว่าแต่คุณเถอะไหนบอกว่าวันนี้ไม่อยากไปไหนแล้วไงคะ แล้วทำไมถึงมาเจอคุณที่นี่ล่ะ" ที่วารินทร์ไม่บอกว่าเธอนัดเพื่อนไว้เดี๋ยวถ้าเขาเห็นเพื่อนเธอแล้วจะไปเผลอปากพูดกับพ่อน่ะสิ พ่อเคยสั่งห้ามไม่ให้คบเพื่อนพวกนี้ แต่เป็นเพื่อนกันแล้วจะเลิกคบกันได้ง่ายๆ งั้นเหรอ "ขนาดคุณยังมาที่นี่ได้เลย หรือคุณกลัวผมมาเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น" ประโยคหลังใบหน้าชายหนุ่มโน้มเข้าไปใกล้จนหญิงสาวตกใจรีบขยับถอย ..ตอนนี้ทำเป็นตกใจเมื่อกี้ปากแทบชนกันยังไม่เห็นตกใจเลย เขาหมายความว่ายังไง? ..ถึงแม้จะสงสัยแต่เธอก็ไม่ได้ถามหรอกทดไว้ในใจก่อนแล้วกัน "ไหนๆ เราก็มาอยู่ที่นี่ด้วยกันแล้ว" ชายหนุ่มพูดพลางขยับแก้วเหล้าที่พนักงานชงให้ยื่นมาตรงหน้าของหญิงสาว ดื่มกับเขาหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แล้วค่อยหาทางชิ่งหนีแล้วกัน ตอนที่เธอยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบสายตาก็แอบปรายมองไปดูโต๊ะของเพื่อน และเพื่อนก็มองมาเหมือนรู้กันแต่สิ่งที่พวกเธอไม่รู้คือเขาก็มองอยู่เช่นกัน แก้วแรกผ่านไปนับเก้าก็บอกพนักงานบริการเครื่องดื่มชงมาให้กับเธออีก "พอก่อนก็ได้ค่ะ" "คุณคออ่อนเหรอ" "คะ?" "ผมไม่รู้ว่าเขาใช้คำไหนกัน" "อ๋อ" ลืมไปเลยว่าเขาโตอยู่ที่ต่างประเทศ "คุณใช้คำไม่ถูกค่ะ คำว่าคออ่อนมันเป็นคำที่ดูถูกอีกฝ่าย คุณต้องถามว่าฉันดื่มไม่เก่งเหรอ" "คุณดื่มไม่เก่งหรือครับ" เขาก็น่ารักดีอยู่นะให้พูดอะไรก็พูด ท่าจะเชื่อฟังดี "ก็พอดื่มได้ค่ะ" "ถ้างั้นดื่มเป็นเพื่อนผมหน่อยสิครับ" เราต้องดื่มอีกใช่ไหมเนี่ยจะไม่เมาก่อนเหรอ นานๆ จะได้มาเจอเพื่อนทีแทนที่จะได้ดื่มกับเพื่อน ชายหนุ่มเลยกระตุ้นให้อีกฝ่ายดื่มโดยการชนแก้ว เขาอยากรู้ว่าคอเธอจะทองแดงขนาดไหน ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไปสองแก้วก็คงเกือบน็อคแล้วเพราะเขาให้พนักงานชงรสชาติเดียวกับที่เขาดื่มอยู่ ตอนที่เธอยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มก็ได้ส่งสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้ไปเจอกันที่ห้องน้ำ หลังจากที่เธอดื่มจนหมดแก้วแล้ววารินทร์ก็วางแก้วนั้นลง "ฉันขอเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ" "ผมอยากเข้าห้องน้ำพอดีเลย งั้นเราไปด้วยกัน" "ห๊ะ?" "ตกใจทำไมครับ หรือห้องน้ำมีอะไร" "ห้องน้ำไม่มีอะไรหรอกค่ะ ถ้าจะไปเข้าห้องน้ำก็ตามมาค่ะ" วารินทร์ลุกขึ้นแล้วก็เดินนำหน้าไปก่อน มาถึงห้องน้ำเธอเลยบอกให้เขาไปเข้าห้องน้ำผู้ชาย ส่วนเธอก็เลี้ยวเข้าไปในห้องน้ำผู้หญิง พอเข้ามาก็เห็นรัตติกาลยืนรออยู่ในนี้ "แล้วไอ้สมชายล่ะ" "ไอ้สมชายมันเป็นผู้ชายก็ต้องเข้าห้องน้ำผู้ชายสิ" "ถ้าแกไม่พูดฉันก็ลืมไปแล้วนะเนี่ยว่ามันเป็นผู้ชาย" เขาคงไม่รู้เหรอกมั้งว่าสมชายเป็นเพื่อนของเธอ แต่จะรู้ก็ไม่เห็นเป็นไรเธอไม่มีอะไรต้องปิดบังสักหน่อย แค่ขออย่าให้เขาไปพูดให้พ่อฟังก็พอ "แล้วคืนนี้จะเอาไงต่อ" "จะเอาไงล่ะเราคงไม่ได้ดื่มด้วยกันแล้วล่ะ แกเอาบัตรฉันไปรูดนะ แล้วเดี๋ยววันหลังค่อยเอาบัตรมาคืนฉัน" วารินทร์ล้วงเอาบัตรเครดิตในกระเป๋าส่งให้เพื่อน เพราะตอนจ่ายเงินเธอคงจ่ายให้เพื่อนไม่ได้ ทางฝั่งห้องน้ำผู้ชายในเวลาเดียวกันนั้น.. "?" นับเก้าที่ยืนยิงกระต่ายอยู่มองต่ำลงมาดูตามสายตาผู้ชายที่ยิงกระต่ายอยู่ข้างๆ เพราะสายตาของชายคนนั้นมองอาวุธลับของเขาอยู่..