ล่ามเฌอ – 13/1 Nc+ คนแรกและคนสุดท้าย

หลังเลิกเรียนร่างเล็กในชุดนักศึกษาไม่ได้กลับห้อง เธอตรงดิ่งไปยังคอนโดของซันเซบบ์ คอนโดที่เคยไปมาครั้งก่อนตอนยังต่อต้าน แต่ครั้งนี้… เธอไปเพราะยอมจำนน เขาอยากได้อะไรก็เอาไปให้หมด นั่งรถไม่นานมากเฌอลินก็มาถึงที่ตึกสูงเฉียดฟ้าของคอนโดหรู พอลงจากรถได้ก็สาวเท้าเดินเข้ามาภายใน ตรงไปยังลิฟต์ทันที มือเล็กกำแน่นตลอดทางเดิน แม้ความคิดจะเด็ดเดี่ยวแค่ไหน ทว่าข้างในก็ยังสั่นไหวอยู่ดี เธอเดินมาหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่ ยืนอยู่แบบนั้นนานกว่าห้านาที ตัวเริ่มเย็นเฉียบมือชาลามไปทั้งตัวราวกับเวลาในโลกหยุดเดิน มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังสะท้อนอยู่ในหูตัวเอง แกร็ก! เสียงปลดล็อกประตูทำให้ร่างเล็กที่ยืนเหม่อสะดุ้งด้วยความตกใจ ไม่มีเสียงอะไรดังออกมาจากภายในห้องมีเพียงไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ที่ไหลระเหยออกมากระทบผิวจนรู้นึกหนาวสั่น เมื่อคิดมาแล้วเฌอลินไม่ได้ถอยกลับ เรียวขาก้าวผ่านบานประตูเข้าไปภายในห้อง ยิ่งก้าวตรงไปข้างหน้าก็ยิ่งรู้สึกเหมือนก้าวไปในความมืด ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกถึงความอึดอัดที่ลอยตัวอยู่ในอากาศ ร่างเล็กเดินมาหยุดตรงหน้าเจ้าของคอนโดหรู ซันเซบบ์กำลังยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มดวงตาคมที่ทอดมองมาทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกเย้ยหยัน กำปั้นเล็กกำแน่นถอนหายใจแรง ๆ แล้วเปล่งคำถามออกมา “ขอทราบรายละเอียดข้อตกลงค่ะ” ซันเซบบ์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าดวงตาคมกริบจับจ้อง ร่างเล็ก มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัด เหมือนกำลังบอกว่า สุดท้ายเธอก็หนีไม่พ้น ถึงได้ทำท่าทีราวกับผู้ชนะอย่างนี้ “ใจร้อนอะไรขนาดนั้น” “ไม่อยากให้เฌอรีบสนองความต้องการหรือไงคะ” คำประชดประชันหลุดจากปากอย่างฝืนใจ ราวกับต้องการย้ำให้เขารู้ว่า นี่ไม่ใช่การยินยอมด้วยความเต็มใจแต่เป็นเพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากก้าวลงไปในขุมนรกที่เขาขุดเอาไว้ “อ่า มันก็จริง” เสียงหัวเราะดังลอดผ่านริมฝีปากหยัก แววตาคู่คม เผยความหลงใหลเอาแต่จ้องมองเธอด้วยความรู้สึกอยากครอบครอง ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่ทั้งชีวิตและหัวใจของเธอ แต่วันนี้… ซันเซบบ์ทำได้เพียงแค่หลอกล่อเธอลงมาในกับดัก กักขัง ตัวเธอเอาไว้ไม่ให้กลายเป็นของใครหน้าไหนยกเว้นเขาแค่คนเดียว “พี่เซบบ์รู้เอาไว้ด้วยนะคะ เฌอไม่เคยเต็มใจอยู่ตรงนี้เลย” “อืม พี่จะจำใส่หัวเอาไว้” แววตาของเขาดูไม่ได้สะทกสะท้านอะไร กับประโยคที่เธอเอ่ยย้ำแต่ภายในกลับสะเทือน มือหนากำแน่นจนข้อนิ้วซีด “รีบบอกรายละเอียดมาสิคะ” น้ำเสียงของเฌอลินสั่นน้อย ๆ เธอเร่งเร้าเพราะทนกับความเงียบและท่าทีเฉยชาของเขาไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ซันเซบบ์ไม่ตอบ เขายังคงก้มหน้ารินไวน์ลงแก้วอย่างเชื่องช้าราวกับจงใจยั่วให้เธออารมณ์ปั่นป่วนก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบที่ฟังดูแล้วไม่เกี่ยวกับสิ่งที่เธอถามเลยสักนิดเดียว “หิวหรือเปล่า พี่ทำของโปรดเอาไว้ให้” “พี่เซบบ์” เสียงเรียกครั้งนี้แข็งกระด้างกว่าตอนแรก ดวงตากลมโต มองเขาที่กำลังหมุนแก้วไวน์อย่างใจเย็น “กินมื้อค่ำก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องข้อตกลง” “เฌอไม่หิว” เธอตอบกลับเสียงห้วน ชัดเจนว่าการมาที่นี่ไม่ได้ต้องการ กินมื้อค่ำกับเขาเพราะมันไม่มีความจำเป็น เธอแค่ต้องการรู้รายละเอียด “แต่พี่… หิว” “ถ้าวันนี้ไม่อยากคุย งั้นเฌอขอตัวกลับก่อนนะคะ” เพียงแค่ถอยหลังหนึ่งก้าว เสียงทุ้มเข้มจากคนบนโซฟาก็ออกคำสั่ง ทันควันแถมยังตวัดสายตาจ้องเธออย่างดุดัน “ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร” “เฌอจะกลับ” “เฌอลิน… พี่บอกให้ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร” เขากดเสียงต่ำเค้นคำสั่งออกมาอีกครั้ง คล้ายว่าถ้าเธอปฏิเสธอีกจะทำสิ่งที่คาดไม่ถึง เหมือนถ้าถอย อีกก้าวเดียวเขาจะหมดความอดทนแล้วลงไม้ลงมือกับเธอ เฌอลินได้แต่กำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมเดินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหา ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงที่ยืนคุยกับเขาเท่าไร ร่างสูงก็ลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในครัวไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้ เธอจะเต็มใจหรือเปล่า ทั้งที่มาด้วยจุดประสงค์อื่นชัดเจนแต่กลับต้องกินมื้อค่ำกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่นานซันเซบบ์ก็ยกอาหารมาวางที่โต๊ะ ทุกอย่างล้วนเป็นของโปรด เฌอลิน ทั้งกุ้งอบวุ้นเส้นและไก่ผัดตะไคร้ซึ่งคงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับ คนที่เฝ้าติดตามชีวิตของเธอมาตลอดอย่างเขาจะรู้ว่าชอบหรือไม่ชอบอะไร มากที่สุด “กินสิครับพี่ตั้งใจทำให้เฌอเลยนะ” เขาตักข้าวแล้ววางจานลงตรงหน้าของเธอ สายตาคมเหลือบมองร่างเล็กที่ยังคงนั่งนิ่งไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นมา หยิบช้อน เขาจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “กินของคาวเสร็จ เราจะได้ กินของหวาน กันต่อ” หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเพียงเพราะถ้อยคำที่เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะตักอาหารลงในจานให้เธอแต่เฌอลินก็ยังคงนั่งนิ่ง คำบังคับจึงถูกเปล่งออกมาทันควันพร้อมสายตาที่กดเขม็ง “กินซะ” “ไม่หิวค่ะ” “อยากกินเองหรือให้พี่ป้อนดีล่ะ?” คิ้วหนายกเป็นคำถาม “แต่ถ้าให้ป้อน พี่คงอยากป้อนอย่างอื่นเข้าปากเฌอมากกว่า” เป็นอีกครั้งที่เฌอลินรู้สึกไม่ชอบรอยยิ้มของคนตรงหน้าเลย ทั้งที่เขารู้ว่าเธอมาอยู่ตรงนี้เพราะความจำนนแต่กลับแสดงความพอใจและมีความสุข ที่ได้บังคับคนอื่นอย่างนี้ สุดท้ายก็ต้องยอมกินข้าวอย่างจำใจแม้อาหารตรงหน้าล้วนเป็นของโปรด แต่มันไม่ได้ทำให้เฌอลินรู้สึกอยากอาหารขึ้นมาเลย ในทางกลับกันเธอขมขื่นจนแทบกลืนไม่ลงคอ