ล่ามเฌอ – 13/3 Nc+ คนแรกและคนสุดท้าย

ริมฝีปากบางสั่นระริกดวงตาเริ่มแดงก่ำความกลัวตื้นขึ้นมาทุกอย่างที่คนตรงหน้ากำลังจะทำ เธอหวาดกลัวทั้งหมด มุมปากหยักหยัดยิ้มเมื่อเห็นร่างเล็กกลัวจนตัวสั่นเพราะมันบ่งบอกว่าตอนนี้เธอไร้หนทางแล้วยิ่งทำให้เขามีความสุข ก้านนิ้วยาวกรีดกรายแผ่วเบาบนแก้มนุ่ม ลากสัมผัสไปจนทั่วกระทั่งมาหยุดบนริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ “ไม่ต้องกลัว พี่จะใจดีกับเฌอ” “ต่อให้บังคับยังไง พี่เซบบ์ก็ได้แค่ตัวของเฌอ” เธอกลืนความหวาดกลัวลงไปแล้วเอ่ยประโยคที่รู้ดีว่าหากเขาได้ยินคงจะไม่พอใจ “ไม่มีใครรักคนที่ทำเลวกับเราขนาดนี้หรอกค่ะ” “จะดีหรือเลวยังไงสุดท้ายพี่ก็ไม่ใช่คนที่ถูกเลือกแล้วต้องสนใจอะไรอีก” ซันเซบบ์เอ่ยคำนั้นออกมาด้วยแววตาที่เย็นชา แต่ข้างในกลับปะทุไปด้วยความเจ็บปวด “คนไม่รู้สึก ทำไมถึงกลายเป็นคนผิดเหรอคะ” “หยุดตั้งคำถาม” “อะ! อื้อ” คิ้วบางขมวดเข้าหากันทันที เมื่อซันเซบบ์กดปลายนิ้วหยาบบนริมฝีปากนุ่มความรุนแรงทำให้เนื้ออ่อนที่ถูกกดทับลงโดนเข้ากับฟันด้านใน จนความเจ็บแปลบแล่นวาบ น้ำสีใสเอ่อรื่นบนขอบตาที่ร้อนผ่าว ร่างเล็กกำลังเจ็บ ทว่าเขากลับไม่แม้แต่จะแยแสสิ่งหยาบโลนที่ตัวเองทำ ริมฝีปากหยักจรดจูบตรงหยดน้ำตาที่ไหลอาบพวงแก้มเนียน เขาซับมันออกด้วยสัมผัสแผ่วเบาลากไล้บนพวงแก้มอย่างอ่อนโยนราวกับอยากลบทุกความเจ็บปวดของเธอให้หายไป ทั้งที่ต้นเหตุของน้ำตาทุกหยดที่ไหลลงมา นั่นคือฝีมือของตัวเขาเอง เฌอลินได้แต่นิ่ง จากตอนแรกปฏิเสธเมื่อเห็นโซ่ล่ามที่มือมันทำให้รู้ว่าถอยไม่ได้แล้วจริง ๆ และเหมือนเธอจะเพิ่งรู้ตัวว่าการตัดสินใจในครั้งนี้คือความผิดพลาดที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ ร่างเล็กถูกดันให้นอนราบบนที่นอนนุ่มใบหน้าของเธอและเขาอยู่ใกล้กันเพียงแค่คืบใกล้ซะจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ร้อนระอุของอีกฝ่าย “พี่ให้เฌอเป็นคนแรก” เขี้ยวคมงับบนแก้มนุ่มเบา ๆ แล้วผละออกมาพูดต่อ “… และคนสุดท้าย” เขายัดเยียดโดยไม่ถามเลยว่าเธออยากได้มันหรือเปล่า เพราะหากถาม เธอคงจะตอบแบบไม่ต้องคิดว่าไม่ต้องการ ใบหน้าหล่อฝังแนบบนซอกคอกลิ่นหอมที่คอยสูดดมมาแล้วครั้งหนึ่ง วันนี้ทำให้เขาคลั่งยิ่งกว่าเดิมริมฝีปากอุ่นขบเข้มตามผิวเนื้อเลื่อนขึ้นมาที่ใบหูเล็กพลางกัดเบา ๆ อย่างหยอกล้อ โซ่ที่ถือไว้ถูกนำไปคล้องบนเสาตรงหัวเตียงที่เตรียมเอาไว้โดยเฉพาะ เหมือนรู้ล่วงหน้า ในห้องนี้มีอุปกรณ์ครบทุกอย่างเพื่อรอต้อนรับการมาของเธอ ราวกับมั่นใจว่าสุดท้าย เขาจะได้สิ่งที่ต้องการ ร่างเล็กไม่ได้ขัดขืน เธอนอนแน่นิ่งราวกับไร้ชีวิตน้ำตายังไหลอาบกับความโชคร้ายที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ สติพร่าเลือนเต็มไปด้วยเสียงที่ก้องซ้ำอยู่ในหัวประโยคตัดพ้อต่อโชคชะตา เฌอลินไม่รู้เลยว่าซันเซบบ์ปลดกระโปรงนักศึกษาของเธอออกไปเมื่อไร มารู้ตัวก็ตอนที่รู้สึกเย็นวาบจนสะท้าน นัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวหลังจากได้สติ เธอเริ่มขยับตัวพยายามขัดขืนมือที่ค่อย ๆ ปลดเม็ดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกอย่างช้า ๆ ไม่รีบร้อน ทั้งที่เห็นเธอดิ้นแต่เขาก็ยังใจเย็น “พี่รอวันนี้มานานแค่ไหน เฌอรู้ไหม” ปลายนิ้วค่อย ๆ เกี่ยวเม็ดกระดุมออกทีละเม็ด ๆ จนเนินอกขาวค่อย ๆ ปรากฏในสายตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย “อดทนรอ… จนแทบเป็นบ้าทุกวัน” ลมหายใจเริ่มติดขัดเพียงแค่มองเห็นเนินอกคู่สวย บางอย่างที่อยู่ข้างในกางเกงก็ดันนูนขึ้นเป็นรูปทรง ดูเหมือนว่าเธอจะซ่อนรูปเก่งจริง ๆ เขาโน้มใบหน้าแนบลงชิดซอกคอหอมอีกครั้งเป่าลมร้อนกระทบผิวขาวเนียน “เคยทำกับใครมาก่อนไหมครับ” เสียงทุ้มเย็นกระซิบถามใกล้ใบหู “… พี่เป็นคนแรกของเฌอหรือเปล่า” “ไม่ ไม่ใช่” เฌอลินหลับตาแน่นเอ่ยโกหกเสียงสั่น เธอพูดเพียงเพื่อทำร้ายความพอใจของเขาแม้สุดท้ายแล้วยังไงเขาก็จะต้องรู้ได้ด้วยตัวเองว่าเธอไม่เคยผ่านใครมาก่อนเลยสักครั้ง ซันเซบบ์ชะงักไปเสี้ยววินาทีใบหน้าหล่อผละขึ้นมาดวงตาคมกริบหรี่ลง ความเงียบแผ่กระจายรอบตัว ก่อนมุมปากหยักจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัว “โกหกไม่เก่งเลยนะ… เด็กดี” เนื้อตัวที่สั่นระริกตอบแทนความจริงทั้งหมด จากการเฝ้ามองเธอมาอย่างยาวนาน ซันเซบบ์มั่นใจว่าผู้หญิงที่เขาโหยหาไม่เคยผ่านมือใคร และจะไม่มีวันเป็นของใครนอกจากเขา เพราะตั้งแต่วันแรกที่เขาเลือกเธอก็ไม่เคยปล่อยให้ใครมีโอกาสได้เข้าใกล้ จุดจบของคนพวกนั้นคือหายไปจากชีวิตเธอโดยไม่มีวันได้กลับมา เว้นก็แต่ผู้ชายคนเดียวที่เป็นเสี้ยนหนาม คนที่เธอมอบหัวใจให้จนเขาคลุ้มคลั่งและเคยคิดจะกำจัดออกไปให้พ้นหูพ้นตา แต่ยังไม่ทันได้ลงมือก็เหมือนว่าโชคจะเข้าข้าง ต้องขอบคุณแม่ของผู้ชายคนนั้นที่ไล่เธอออกมา ทำให้เขามีโอกาสมากขึ้นจนล่อลวงเธอมาติดกับดักได้ “เฌอไม่เคยรู้สึกเกลียดพี่เซบบ์มาก่อนเลยจนกระทั่งวันนี้” คนตัวเล็กใต้ร่างเอ่ยเสียงสั่นทั้งที่เขาเพิ่งอารมณ์ดีขึ้นแท้ ๆ แต่เธอกลับฉุดมันให้ดิ่งลงไปอีกครั้ง “แล้วยังไง?” “แค่อยากให้รู้เอาไว้ค่ะ ต่อให้พี่เซบบ์ได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว แต่หัวใจของเฌอไม่มีวันเป็นของพี่… อื้อ~” ริมฝีปากหยักกดจูบลงอย่างรุนแรงจูบนั้นไม่ใช่เพียงคำสั่งให้เธอหุบปาก แต่คือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน มือหนาขยำหน้าอกนุ่มจนขึ้นสีแดงฉาด นี่คือจูบแรกของเขาและเธอ แต่สำหรับเฌอลินมันไม่มีความหมายอะไรเลยนอกจากความรู้สึกถูกกักขังและย่ำยี ความร้อนของริมฝีปากบดเบียดลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการลบคำพูดของเธอเมื่อครู่ออกไปทั้งหมด สิ่งที่เขาไม่อยากได้ยินแต่เธอกลับพูดมันซ้ำ ๆ “อื้อ~” เสียงประท้วงดังลอดออกมาจากลำคอ ทว่าอีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมหยุด มือหนาที่เคยบีบเคล้นหน้าอกค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงตามแนวสะโพกลงมา สัมผัสเย็นเฉียบนั้นชวนให้เฌอลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอกลัวและเริ่มรู้สึกเหมือนใกล้จะขาดหายใจจากจูบที่ป่าเถื่อน ปลายนิ้วแกร่งเกี่ยวขอบกางเกงในตัวจิ๋วหวังจะดึงมันลงจากเรียวขา ทว่าร่างเล็กหนีบเอาไว้ไม่ยอมให้เขาถอด จูบที่เหมือนจะกระชากวิญญาณผละออกพร้อมสายตาคู่คมที่กดเขม็งด้วยคำขู่ “จะอ้าขาให้ถอดดี ๆ หรืออยากให้พี่กระชากมันขาด?”