ความปวดร้าวแล่นวาบเข้าจู่โจมตั้งแต่เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นยิ่งขยับยิ่งตอกย้ำความทรมาน โดยเฉพาะจุดที่ถูกย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดทั้งคืน น้ำตาแห่งความเสียใจไหลอาบพวงแก้มแม้แต่แรงจะยันตัวลุกจากเตียงยังไม่มี
แกร็ก
ร่างสูงผลักบานประตูเปิด ก้าวตรงมาหยุดข้างเตียง สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยแดงแทบจะทั่วตัวจากฝีมือของเขาที่ทำเอาไว้อย่างขาดสติ
“พี่ทำข้าวต้มไว้ ใส่กุ้งเยอะ ๆ แบบที่เฌอชอบ” เขานั่งลงข้าง ๆ ยกมือขึ้นมาอังบนหน้าผากของเธอเพื่อวัดอุณหภูมิ “คงลุกไปกินไม่ไหว เดี๋ยวพี่ตักมาป้อน”
“อย่า อย่ามายุ่ง”
แม้แขนแทบจะไม่มีแรงยกขึ้นแต่ก็ยังปัดมือที่วางทาบบนหน้าผากออกได้ ร่างเล็กขยับตัวออกห่างจากอีกฝ่าย แสดงความรังเกียจออกมาจนซันเซบบ์ต้องกำมือแน่น
“เป็นของพี่แล้ว ยังจะรังเกียจกันอยู่อีกหรือไง”
“เฌอจะกลับ”
“เอาสิ” ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงพลางยกแขนกอดอกก่อนจะเอ่ยเสียงกร้าว “ถ้าคิดว่า
