ภายในห้องนอนเฌอลินค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นก้มลงหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่เป็นชุดนักศึกษาตัวเดิมที่เธอใส่มาเมื่อวาน แต่กว่าจะแต่งตัวเสร็จก็ผ่านไปนานหลายนาทีเพราะไร้เรี่ยวแรงและบอบช้ำไปทั้งร่างกาย
ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้อง พยายามหาโทรศัพท์ของตัวเอง เพื่อจะบอกกับเพื่อนว่าเธอป่วยไม่สามารถไปเรียนได้ กลัวกระต่ายจะเป็นห่วงจนไปหาที่ห้อง ขาเล็กก้าวเดินตามหาอย่างช้า ๆ ทุกครั้งที่ช่วงล่างเสียดสี ความเจ็บก็แล่นวาบจนตีตื้นเป็นน้ำตาคลอเต็มเบ้า
เธอพยายามหลีกหนีจากความจริง ไม่คิดถึงสิ่งที่ถูกพรากไปแต่ความทรงจำแสนโหดร้ายเมื่อคืนกลับเอาแต่ย้อนกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ดวงตากลมทอดมองร่างสูงของซันเซบบ์ที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมชามข้าวต้มร้อนในมือ
“ลุกขึ้นได้แล้วเหรอครับ”
“เห็นโทรศัพท์เฌอไหมคะ” เธอถามโดยไม่สนใจประโยคก่อนหน้านี้ของเขา
“ไม่เห็น” เขาวางชามข้าวต้มลง ก่อนจะดึงร่างเล็กให้
