ล่ามเฌอ – 10/3 นี่มันเรื่องบ้าอะไร

“ไอ้เซบบ์” เสียงเรียกดังมาแต่ไกลทำให้ซันเซบบ์ค่อย ๆ ผละออกห่างจากร่างเล็ก ก่อนจะหันมองคลื่นที่เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างกัน “เฌอใช่ไหมไม่เจอกันกี่ปีแล้วนะ” คลื่นพอจำได้เลือนราง ใบหน้าของเฌอลินไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนเด็กสักเท่าไร ยังไม่ทันที่เฌอลินจะได้ตอบคำถาม เสียงทุ้มเย็นของซันเซบบ์ก็ดังแทรกขึ้นราวกับเขาไม่ต้องการให้เธอพูดคุยกับใคร “เรียกกูทำไม” คลื่นละสายตาจากเฌอลิน หันมามองซันเซบบ์ แปลกใจที่จู่ ๆ ก็ถูกอีกคนจ้องเขม็งแต่เพราะนิสัยที่คาดเดาอารมณ์ยากตั้งแต่แรก จึงไม่ใส่ใจนัก “กูจะบอกว่า ไอ้ล่ามันเรียกให้ไปหา” “อืม” ซันเซบบ์พยักหน้าช้า ๆ ปรายตามองร่างเล็กที่ยืนนิ่ง ไม่นานเสียงหวานก็เอ่ยออกมา “ขอตัวนะคะ” เมื่อรู้ว่ายังไงตอนนี้เขาก็ไม่มีทางยอมคุยกัน สุดท้ายเฌอลินก็ขอแยกตัวถอยมาตั้งหลัก แม้ภายในใจของเธอยังฟุ้งซ่านไปด้วยความหวาดระแวงก็ตาม พอเดินมาถึงโซนหน้าพิท เฌอลินหยิบร่มขึ้นมากลางให้นักแข่งคนที่ได้ดูแลแล้วขอโทษเขายกใหญ่ที่หายไปโดยไม่บอก ซึ่งชายคนนั้นไม่บ่นไม่ต่อว่าอะไรเธอเลย เขายังยิ้มอย่างใจดีให้ตั้งแต่แรกที่เจอหน้าแม้จะไม่ได้รู้จักชื่อกันเลยด้วยซ้ำ ร่างเล็กพยายามจดจ่อกับงานตรงหน้าแต่สมาธิก็หลุดลอยทุกครั้ง เธอกำลังตั้งคำถามมากมาย ในเมื่อมันเป็นเพียงกระดาษแผ่นเดียว ที่สำคัญเขาหลอกให้เซ็นตอนไม่มีสติ แล้วมันจะมีผลยังไงกับชีวิตของเธอ เสียงเครื่องยนต์คำรามจากจุดสตาร์ทก่อนที่รถจะพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็ว ทว่าเสียงนั้นไม่ได้ดึงความสนใจจากร่างเล็กที่กำลังยืนเหม่อ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยความคิดเดิม ๆ วนซ้ำไม่รู้จบจนเริ่มปวดหนึบเพราะความเครียดที่ถาโถมเข้ามา เฌอลินต้องฝืนทำงานที่รับมาให้จบ เมื่อเลิกงานแล้วก็กลับเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว ภายในห้องมีกลุ่มพริตตี้ที่เคยเจอกันเมื่อครั้งก่อนนั่งคุยกันอยู่ เธอเดินเข้าไปส่งยิ้มบาง ๆ ให้คนที่หันมามอง แต่ไร้รอยยิ้มตอบกลับ พอเป็นอย่างนั้นเฌอลินจึงเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าตั้งใจจะเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำแต่มีเสียงของคนหนึ่งตั้งคำถามรั้งเอาไว้ก่อน “นี่! เธอเป็นอะไรกับพี่เซบบ์งั้นเหรอ” “… คนรู้จักค่ะ” เธอตอบกลับทันทีโดยไม่ได้หยุดคิดมากมาย เพราะสำหรับเฌอลิน เขาเป็นแค่นั้นแค่คนรู้จัก ‘เห็นไหมป่าน ฉันบอกแกแล้วว่าไม่ใช่อย่างที่คิด’ เสียงซุบซิบดังแว่วมาให้ได้ยิน แต่เฌอลินไม่สนใจและไม่สงสัยเหตุผลว่าทำไมถึงตั้งคำถาม คงเป็นผู้หญิงที่สนใจซันเซบบ์เพราะความหน้าตาดีแถมยังดูเข้าถึงยากแบบนั้นทำให้ในสายตาของผู้หญิงหลายคนเขาเป็นผู้ชายที่น่าค้นหา แต่ไม่ใช่สำหรับเฌอลิน เมื่อเข้ามาในห้องน้ำ ร่างเล็กเอาถุงผ้าในมือวางไว้บนขอบอ่าง แต่ยังไม่ทันได้เริ่มเปลี่ยนชุดเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมา ติ้ง~ แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: รถจอดอยู่หลังสนาม ซันเซบบ์: ถ้าอยากคุยก็มาขึ้นรถ เฌอลินได้แต่กำโทรศัพท์แน่น ในใจร้องตะโกนเสียงดังว่าไม่อยากเข้าใกล้เขาเลยสักนิด แต่ทุกอย่างกลับบีบคั้นไปหมดแน่นอนว่านั่นไม่ใช่ทางเลือกแต่คือทางเดียวที่เธอต้องเดินไปในตอนนี้ หลังได้รับข้อความเธอเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะอยากรีบคุยให้เรื่องบ้านี่มันจบลงเร็ว ๆ สักที ขาเล็กก้าวเดินไปยังรถของซันเซบบ์ที่จอดรออยู่ตรงมุมอับ สายตาคู่สวยเหลือบมองซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวงกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้า ทันทีที่เปิดประตูแล้วนั่งลงภายในรถเสียงหัวเราะจากคนหลังพวงมาลัยก็ดังขึ้นราวกับว่าเขากำลังพอใจมากซะจนเก็บอาการไม่อยู่ ใบหน้าหวานหันมอง ก่อนจะตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงที่คล้ายหาเรื่อง “ทำแบบนี้เพื่ออะไรคะ” ร่างสูงบนเบาะคนขับขยับตัวมาใกล้ ๆ สายตาของเขาเหมือนเสือที่ล่าเหยื่อได้แล้วไม่มีทางปล่อยให้เหยื่อชิ้นโปรดหลุดมือไปง่าย ๆ “พี่อยากมีเฌอในชีวิต… อยู่ด้วยกันไปจนตาย” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกกระซิบข้างหูแฝงความหมกมุ่นก่อนจะค่อย ๆ ผละออกห่างแล้วเลิกคิ้วตั้งคำถามกับเธอ “คำตอบแค่นี้น่าจะเข้าใจใช่ไหม?”