ดวงตากลมสบกับเขา มองอยู่อย่างนั้นราวกับกำลังพยายามถอดรหัสถ้อยคำที่ไม่เข้าใจเลยสักประโยคของซันเซบบ์ เขามักพูดในสิ่งที่ตัวเองคิด อยากเอ่ยอะไรก็ปล่อยออกมา แล้วทำเหมือนเธอควรรู้ควรเข้าใจทั้งที่ไม่เคยเข้าใจเลย
“ตอบมาสิ พูดให้เฌอเข้าใจว่ามันคืออะไร”
“ถ้าพูดออกไปแล้ว… คนดีจะรักพี่หรือเปล่า”
“ยังจะถามหาความรักอีกเหรอคะ ทั้งที่ทิ้งแต่บาดแผลให้กันมาไม่รู้ตั้งเท่าไร” เธออยากให้เขาหยุดเรียกร้องแล้วลองมองย้อนกลับไปดูการกระทำของตัวเองที่ผ่านมาบ้าง “หยุดถามหาความรักจากคนที่พี่เซบบ์เอาแต่ทำร้ายได้แล้วค่ะ”
ครืด~ โทรศัพท์ดังขึ้นมาคั่นกลางอารมณ์เดือดปะทุของทั้งคู่ที่เอาแต่จ้องตากันและกัน ครั้งนี้ซันเซบบ์เป็นฝ่ายเบนสายตาหนีด้วยความหงุดหงิด พลางล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ทั้งที่อีกมือยังกำสะโพกเล็กเอาไว้ไม่ยอมให้เธอลุกหนีไปไหน
เสียงถอนหายใจดังพรืดใหญ่เมื่อเห็นว่าบนหน้าจอเป็นสายจากน้องชาย และก่อ
