เขาวางหน้าผากชิดแนบบนขมับเล็ก ระยะห่างเพียงแค่คืบมันใกล้จนร่างเล็กรับรู้ได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจที่พ่นกระแทกออกมา
“สัญญากันแล้วแท้ ๆ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยก่อนใบหน้าคมคายจะเลื่อนมากัดใบหูเล็ก แรงพอให้เสียงประท้วงแผ่วเบาหลุดออกมา จากนั้นก็ผละออก เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “พี่ไม่ชอบเลย คนที่ผิดคำพูด”
ร่างเล็กถูกดันออกจากท่อนขาก่อนคนตัวสูงในชุดคลุมสีดำจะลุกขึ้นจากเตียง ทว่าก่อนจะก้าวพ้นห้องเขายังหันกลับมาจ้องเขม็ง ทิ้งความกดดันเอาไว้ในบรรยากาศให้เธอหวาดกลัวที่บังอาจทำให้ไม่พอใจ
ซันเซบบ์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องของตัวเองครู่หนึ่ง มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดก่อนจะค่อย ๆ คลายออก แล้วผลักบานประตูแทรกตัวเข้าไป สายตาคมกริบทอดมองน้องชายด้วยความเย็นชา
“กูสงสัยมาสักพักแล้ว เฌอเงียบไม่ตอบแชตกูเลยเพราะมึงใช่ไหม” เสียงของซานตวาดเอ่ยขึ้นมาทันทีอย่างไม่พอใจ เขากำลังหัวเสียกับเรื่องราวที่ตะหงิดใจมาพักใหญ่
