ถึงวันที่ต้องเดินทางไปทำจิตอาสา เฌอลินขอให้ซันเซบบ์มารับกระต่ายที่บ้านเพราะสัมภาระค่อนข้างเยอะ พอขึ้นมาบนรถทั้งเธอและเพื่อนต่างคนก็ต่างเงียบราวกับรู้กันดีว่ากำลังคิดอะไรอยู่ข้างในใจ
เฌอลินสัมผัสได้ว่าสายตาของซันเซบบ์ตอนมองเพื่อนของเธอมันทั้งแข็งกร้าวและน่ากลัว ราวกับเคียดแค้นบางอย่างหากภายในรถไม่เปิดเพลงคงจะอึดอัดยิ่งกว่านี้หลายเท่า
“หิวไหมครับพี่จะแวะร้านอาหารก่อน”
“ไม่หิวค่ะ”
“พี่จองโรงแรมใหม่เอาไว้ ดีกว่าที่เก่า ห้องกว้าง เหมาะกับเราสองคน”
“คะ?” ใบหน้าหวานหันขวับมามองคนข้างกัน ไม่ใช่ว่าเธอไม่เข้าใจ แต่กำลังสงสัยว่าทำไมเขาถึงชอบทำอะไรแบบนี้
“อ่า พี่ลืมบอกว่าจะอยู่เที่ยวกับเฌอด้วย”
“ไหนพี่เซบบ์บอกว่าจะไม่ยุ่งไงคะ”
“พี่หมายถึงตอนทำจิตอาสาแต่เฌอไปล่วงหน้า ถ้าจะถือโอกาสนี้ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง” สายตาคู่คมละจากถนนตวัดมาจ้องร่างเล็กเสียงทุ้มต่ำถูกเค้นออกมาเป็นคำถาม “… มันจะตายหรือไงคนดี”
