ดวงตากลมหลุบมองมือของตัวเองที่กำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เธอกำลังกลัว กลัวทุกอย่างแต่การตัดสินใจกลับเด็ดเดี่ยวเรื่องจะหนีไปอยู่ที่ไหนยังไม่สามารถตอบได้ แต่เฌอลินกำลังคิดว่าประเทศไทยกว้างใหญ่ขนาดนี้ หากซ่อนตัวดี ๆ คงหลบได้หลายปีหลังจากนั้นค่อยกลับมาคิดเรื่องเรียนต่ออีกครั้ง
“ไม่มีแกแล้วฉันจะอยู่ยังไง เฮ้อ! ทำไมต้องเป็นแบบนี้”
“ขอโทษนะต่าย”
“ฉันเข้าใจเดี๋ยวจะลองคุยกับพี่เต้ว่าพอจะมีทางช่วยหาที่อยู่ให้ได้ไหม เพื่อนพี่เต้อยู่ต่างจังหวัดหลายคน ถ้าเป็นที่ห่างไกลความเจริญคงพ้นสายตา”
“อื้อ”
กลางอกพลันหนักอึ้งเพียงแค่นึกว่าต้องทิ้งทุกอย่าง เฌอลินหวนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอจำได้ว่าอ่านหนังสือจนดึกดื่นยาวนานนับปี จำวันที่ประกาศผลแล้วมีชื่อของตัวเองได้แม่น ตอนนั้นเธอกอดยายร้องไห้เกือบทั้งคืนเพราะความดีใจ
แม้ช่วงนั้นซันเซบบ์จะคอยตามแต่ก็ไม่หนักเท่าตอนนี้
ช่วงค่ำร่างเล็กนั่งรถก
