ร่างเล็กกับเพื่อนลุกขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองคนเดินตรงไปทางห้องน้ำ ตามที่พนักงานบอกว่าอยู่ทางฝั่งไหน และทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เสียงของเพื่อนสนิทก็ดังขึ้นมาเป็นคำถามทันควัน
“คิดยังไง ถึงให้ไปส่ง”
“พี่ทีจะได้เห็นว่าเฌออยู่กับใคร”
“เฮ้อ! ทำเองเจ็บเองซะเปล่าเฌอลิน”
“… มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอต่าย”
“แกว่ามันดีจริงหรือเปล่าล่ะ”
“เฌอคงชินชากับความรู้สึกนี้ไปแล้ว อาจเพราะรู้ตั้งแต่แรกว่ามันเป็นไปไม่ได้ ถึงจะเจ็บบ้างแต่ก็ไม่ได้มากขนาดนั้น” หลังตอบ เฌอลินยิ้มให้เพื่อนเพื่อแสดงให้เห็นว่าตอนนี้เธอยังยิ้มได้ แล้วเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว
จู่ ๆ ความคิดเรื่องซันเซบบ์ก็ปรากฏในหัวอีกครั้ง หลายชั่วโมงแล้วที่เขาเงียบ หลังจากแชตสุดท้ายไม่รู้จะนับว่านี่เป็นเรื่องดีได้หรือเปล่า พอมีความผิดที่แอบทำลับหลังเธอก็เอาแต่กังวลไปต่าง ๆ นานา
นั่งดื่มจนเวลาเกือบเที่ยงคืน นทีเรียกพนักงานมาเช็คบิลก่อนจะพาเฌอลินแล
