เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที รถก็มาจอดยังคอนโดหรู ร่างเล็กค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดประตูอย่างช้า ๆ ก่อนจะถูกคำพูดของปริณที่ยังนั่งเบาะคนขับรั้งเอาไว้
“พยายามอย่าทำให้หงุดหงิดนะ พี่ขอ ตอนนี้คุณเซบบ์ดูแปลกไปจากทุกครั้ง” ปริณอดเห็นใจไม่ได้ ท่าทางนายน้อยของเขาในตอนนี้ดูเหมือนจะใจเห็น แต่ดวงตาแข็งกร้าวราวกับเปลวไฟที่พร้อมแผดเผาทุกอย่าง แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากอยู่ใกล้เพราะสัมผัสได้ถึงอันตรายจากการคาดเดาอารมณ์ใด ๆ ไม่ได้เลย
เฌอลินพยักหน้าเบา ๆ แล้วเปิดประตู นำร่างที่สั่นเทาของตัวเองออกมาจากรถด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะกลับห้องเลย แถมแหวนของเธอที่เขาสั่งให้ใส่ตลอดเวลายังถอดเอาไว้ที่ห้อง
ขาเล็กค่อย ๆ ยกก้าวเดินไปยังลิฟต์ราวกับว่าวันนี้ลิฟต์จะเคลื่อนตัวเร็วเป็นพิเศษ ไม่ทันไรก็ถึงชั้นบนสุดของคอนโดหรูใจกลางเมือง ดวงตากลมมองไปตรงหน้าอย่างหวาดหวั่น เสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินต่อ
ระหว่า
