ในที่สุดซันเซบบ์ก็ยอมปล่อยนิ้วเล็กออกจากปาก มองน้ำตาที่ไหลพรากอาบแก้มเนียน เขาเพียงแค่ดูเธอร้องไห้ไม่คิดจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้อย่างที่เคยทำ
“เจ็บเจียนตาย เหอะ” คำที่เธอพิมพ์ส่งมาในช่องแชตเมื่อครั้งก่อนหวนกลับเข้ามาในความคิด ทำให้เขาสบถออกมาพร้อมเสียงหัวเราะต่ำ
เฌอลินพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำที่ไหลรินจากดวงตา เธอมองคนที่เอ่ยประโยคนั้นครู่หนึ่งก่อนจะตั้งคำถาม
“มันผิดเหรอคะที่เฌอจะเจ็บ ในเมื่อเฌอรักพี่ที”
“ไม่ผิดเลยคนดี” ปากบอกไม่ผิดแต่การกระทำที่บีบสะโพกเล็กแน่น บ่งบอกว่ากำลังไม่สบอารมณ์มากแค่ไหน “ไม่ผิดเลยที่เฌอรักมัน”
“ไปห้องแดงด้วยกันดีไหมครับ?”
“ฌะ... เฌอเป็นเมนค่ะ” เพราะเธอรู้ว่าเขาจะป่าเถื่อนขนาดไหน จึงอ้างออกไปอย่างนี้ โดยไม่ทันฉุดคิดว่าคนอย่างซันเซบบ์ไม่ได้เชื่อคำพูดง่าย ๆ
“หืม?”
“ทำไม่ได้”
ฝ่ามือที่บีบเคล้นสะโพกเล็กค่อย ๆ เลื่อนมาด้านหน้า ขยำขาเรียวก่อนจะข
