แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านสาดเข้ามาภายในห้อง เฌอลินสะดุ้งตื่นจากเสียงของเพื่อนที่เปิดประตูห้องน้ำออกมา กระต่ายแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเรียบร้อยพร้อมไปมหาวิทยาลัย
“ฉันไปเรียนแล้วนะ ถ้ามีงานไหนสำคัญจะเก็บไว้ให้ไม่ต้องห่วง”
“อื้อ”
“นอนพักผ่อนเยอะ ๆ จะได้หายป่วย”
เฌอลินพยักหน้า แต่เธอกลับรู้สึกชอบเวลานี้ที่สุด ไม่อยากหายป่วยเลย เพราะได้พักร่างกายไม่ต้องรับมือกับเรื่องบนเตียงของอีกคนที่มักมาก ตั้งแต่ความสัมพันธ์เริ่มต้นขึ้น เขาไม่เคยปล่อยให้เธอได้พักเกินสองวันเลย
มือเล็กเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์จากหัวเตียงขึ้นมา กดเข้าดูยอดเงินในบัญชีที่มีเกือบสิบสองล้าน เฌอลินเริ่มนึกถึงคำพูดของกระต่ายเมื่อคืนว่าให้กอบโกยจากเขาแล้วหนีไปให้ไกล มันน่าสนใจมากจริง ๆ สำหรับคนที่จนตรอก
แต่มันก็ยังติดอยู่หลายเรื่องทั้งการเรียนที่อีกตั้งสองปีกว่าจะจบนั่นแปลว่าเธอก็ยังต้องอยู่ตรงนี้ และหากคิดจะไปแบบทิ้งอนาคตเอาไว้ข้างหลั
