คำพูดที่ทิ่มแทงของร่างเล็กทำให้ภายในห้องถูกความเงียบครอบงำอีกครั้ง ซันเซบบ์ไม่เอ่ยคำใดออกมา เขาเก็บของต่อทั้งที่บนฝ่ามือยังมีเลือดไหลซึม
ดวงตาคู่คมแดงก่ำ เธอไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังท่าทางที่ดูเฉยชา เขากำลังพยายามซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้แค่ไหน ความคิดไหลวนเข้ามาในหัวทุกครั้งที่มือหยิบจับชั้นวางมาตั้งเหมือนเดิม เพราะยังมีความหวังลึก ๆ ว่าสักวันมันจะเป็นไปได้ ถึงเอาแต่รั้งแม้เชือกเส้นใหญ่จะรัดเธอแน่นจนเป็นแผล
ผ่านไปกว่าชั่วโมงที่ทุกอย่างถูกตรึงเอาไว้ด้วยความเงียบน่าอึดอัด ข้าวของที่เคยกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นถูกจัดให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
“… ให้เฌอทำแผลให้ไหมคะ”
“เต็มใจหรือเปล่า?” เขาทำทีเหมือนไม่อยากบังคับ หากเธอเอ่ยว่าไม่เต็มใจ ทั้งที่ความจริงเอาแต่ออกคำสั่งมาตลอด
“เต็มใจค่ะ”
แววตาเฉยชามองนิ่ง ๆ ครู่หนึ่งก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องแล้วกลับออกมาพร้อมกล่องอุปกรณ์ทำแผล
