“ความรักของพี่เซบบ์ คือการทำให้แกเจ็บปวดใช่ไหม”
ลมหายใจขาดห้วงเล็กน้อย คำพูดก่อนหน้านี้ของซันเซบบ์ไหลย้อนกลับมาให้นึกถึงแต่สุดท้ายเฌอลินก็ไม่เข้าใจเลยว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรกับเธอกันแน่
“เหมือนมีบางอย่างที่ฝังใจเขา แต่ทุกครั้งที่พูดถึง เฌอไม่รู้เลยว่าพี่เซบบ์หมายถึงอะไร”
“แกกำลังจะบอกว่าพี่เซบบ์ควรพบจิตแพทย์ใช่ไหม?”
“… อื้อ” ร่างเล็กขานตอบในลำคอ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาหลายครั้ง อยากบอกให้เขาลองไปพบจิตแพทย์ แต่ไม่กล้าพูดกลัวว่าอารมณ์จะเดือดดาลขึ้นมาอีก
“เขาดูไม่ปกติมากขนาดนั้นเลยเหรอเฌอ”
ใบหน้าหวานส่ายไปมา ภาพความโหดร้ายของซันเซบบ์ฉายซ้ำกลับมาเป็นฉาก ๆ ชวนให้นัยน์ตาสั่นไหวอย่างหวาดกลัว แม้แต่น้ำเสียงที่ตอบเพื่อนยังแผ่วเบา
“ไม่เลยต่าย ทุกอย่างที่เป็นเขาไม่มีอะไรปกติเลย”
“ลองบอกให้ซานพูดดีไหม แกสนิทกับซานนี่”
“ตอนนี้ ซานยังไม่รู้เรื่องของเฌอกับพี่เซบบ์”
ทั้งสองคนต่างเงียบ สิ่งที่ได้ยิ
