หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ร่างสูงก็ตวาดขึ้นมาเสียงดังลั่นห้อง เป็นคำที่ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ
“เฌอแค่เป็นห่วง… ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นเลย”
เธอรีบร้อนอธิบายเสียงสั่น หวังให้เขาสงบ แต่เมื่อเอ่ยถึง นที ทุกเหตุผลไม่เคยมีความหมายมีแต่จะทำให้บ้าคลั่งกว่าเดิมเหมือนเติมเชื้อไฟให้ซันเซบบ์ยิ่งเดือดดาล
“ถ้าที่โรงพยาบาลไม่ใช่มัน แต่เป็นพี่ที่นอนอยู่ตรงนั้น เฌอจะเป็นห่วงบ้างไหม”
ราวกับคำถามวัดใจ ทั้งที่ร่างเล็กควรพูดออกมาทันทีแบบไม่ต้องคิด อย่างที่แสดงออกว่าเป็นห่วงชายคนนั้นนักหนา แต่กลับเงียบไปหลายวินาที นั่นหมายถึงความลังเล
“ถ้าในฐานะคนรู้จัก ทำไมจะไม่เป็นห่วงล่ะคะ” มือเล็กประสานเข้าหากัน คำตอบของเธอชัดเจนและย้ำสถานะได้ดีเลยทีเดียว จนทำให้คนฟังถึงกับพ่นลมหายใจกระแทกออกมาอย่างแรงหลังได้ยิน
“แล้วถ้าเป็นฐานะคนที่เอากันทุกวันล่ะ?”
“ค่ะ เป็นห่วง” เธอตอบโดยไม่ได้รู้สึกแบบที่พูดเลย เพียงแค่ตอ
