ซันเซบบ์จับมือเล็กมาชิดริมฝีปากแล้วจูบย้ำ ๆ ไม่ยอมปล่อยให้เธอชักหนี ทุกความเจ็บปวดที่เคยระบายออกมาผ่านความรุนแรงอย่างบ้าคลั่ง คราวนี้ถูกปลดปล่อยลงเป็นจูบจรดอยู่บนแหวนวงนั้นที่สวมนิ้วของเธอ
“ขอบคุณที่ใส่มันเอาไว้”
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันหลบสายตา โชคดีที่เขาไม่รู้เพราะเธอไม่ได้ใส่มันตลอดเวลา เพียงแค่หยิบขึ้นมาสวมตอนอยู่กับเขา และถอดออกตอนไม่มีสายตาที่เอาแต่จ้องจับผิด
ตอนนี้ความแข็งกร้าวในตาคู่คมได้หายไปแล้ว ร่างสูงผละออกคืนอิสระให้กับคนตัวเล็ก แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ
“หิวไหมครับ พี่จะทำของโปรดให้”
“หิว… ค่ะ” เธอรีบโผตัวขึ้นนั่งเพราะกลัวเขาจะโน้มลงมาอีก ก่อนถามเสียงสั่น “หะ…ให้เฌอช่วยไหมคะ”
“ไม่ต้อง แค่อาบน้ำแล้วไปรอที่ห้องพี่ก็พอ”
ริมฝีปากหยักโน้มมาจูบบนขมับเล็กก่อนจะลุกขึ้น หันหลังให้เธอแล้วเดินออกจากห้อง พอซันเซบบ์หายไปจากสายตา เฌอลินก็ถอนหายใจออกม
