ร่างเล็กสะดุ้งจากเสียงรูดเปิดผ้าม่าน แสงที่สาดกระทบเข้ามาปลุกให้เธอค่อย ๆ ลืมตาตื่นก่อนจะเห็นคนที่กำลังยืนจ้องอยู่ตรงปลายเตียง
มันทำให้เฌอลินยิ่งมั่นใจขึ้นทุกวัน ซันเซบบ์ไม่ใช่คนปกติหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาเป็น ทั้งท่าทีและนิสัย น่ากลัวเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว เพียงแค่เลือกไม่ได้จึงต้องยอมอยู่ในจุดนี้
หากวันหนึ่งมีโอกาสเลือก
จะไม่มีคำว่าลังเล เธอพร้อมออกไปจากชีวิตของเขาทุกเวลา
ซันเซบบ์เดินมานั่งลงข้าง ๆ กับร่างเปลือยที่ยังนอนหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะดึงผ้าห่มที่คลุมตัวออก สายตาคมไล่สำรวจเรือนร่างที่มีแต่รอยแดงและเขี้ยวที่ฝังบนผิวเนื้อ ในมือของเขาถือหลอดยาอันเล็กเอาไว้ ตั้งใจจะทาให้เธอ แทนคำขอโทษที่เมื่อคืนรุนแรงมากเกินไป
“พี่แค่จะทายาให้” เพราะสายตาของเธอที่มองกันอยู่บ่งบอกว่ากำลังหวาดระแวง เขาจึงอธิบาย
“ไม่… ไม่ต้องทำ”
“ตอนนี้พี่ยังอารมณ์ดี อย่าทำให้หงุดหงิด”
ชีวิตของเขาคงจะขับเคลื
