ช่วงบ่ายหลังกินข้าวแล้วนอนพักงีบหนึ่งก็พอมีแรง เฌอลินจึงกลับมาที่ห้อง โชคดีที่ซันเซบบ์ไม่รั้งให้อยู่ในพื้นของเขาต่อ
เฌอลินส่งข้อความไปบอกเพื่อนสนิทว่าไม่ได้ไปเรียน กระต่ายคงคิดว่าเธอยังปวดข้อเท้าแต่เปล่าเลยเธอเจ็บร้าวไปทั้งตัวจนแทบจะเดินไม่ได้ จากฝีมือของคนที่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษทายาให้เมื่อตอนเช้า
แชต: กระต่าย
กระต่าย: ลาให้แล้วค่าจนบ่ายแล้วทำไมเพิ่งมาบอกคะ
เฌอลิน: ปวดหัวน่ะ เฌอนอน สะดุ้งตื่นอีกทีก็บ่ายแล้ว
กระต่าย: ป่วยบ่อยจัง ไปหาหมอตรวจร่างกายบ้างนะเฌอ
ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยกับข้อความทักท้วงที่ไม่รู้ว่าเธอกำลังโกหก พอได้อ่านความเป็นห่วงมันทำให้เฌอลินแอบรู้สึกผิดลึก ๆ
เฌอลิน: ไม่เป็นอะไรหรอกอย่าห่วงเลย เฌอแข็งแรงนะ
กระต่าย: ฉันจดเลคเชอร์ไว้ให้แกแล้วนะ เดี๋ยวส่งให้ ส่วนคลาสบ่ายอาจารย์ยกจ้าฟินสุด ๆ
กระต่าย: พี่เต้จะพาไปดูหนังด้วยแหละ
เฌอลินยิ้มออกมาเมื่อได้อ่านข้อความของเพื่อน ต
