อาทิตย์ต่อมา
ช่วงปิดเทอมนี้เฌอลินและกระต่ายจะต้องไปทำจิตอาสา การเป็นเด็กทุนค่อนข้างยุ่งเรื่องอย่างนี้ต้องมีคะแนนการประพฤติต้องทำแฟ้มอาสาไปยื่นให้กับทางมหาวิทยาลัย
แต่เฌอลินกลับยิ้มกว้างด้วยความดีใจเพราะนั่นหมายถึงการได้ออกจากวงโคจรของซันเซบบ์สักที สิบวันอาจเป็นเพียงช่วงสั้น ๆ สำหรับคนอื่นแต่สำหรับเธอสิบวันที่ไม่มีเขาวนเวียนอยู่ในชีวิตคงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด
แต่กว่าจะถึงวันนั้นตอนนี้เธอก็ยังต้องจมอยู่กับความทุกข์ที่เขาหยิบยื่นมาให้
“เราจะไปที่ไหนกันดี ถือโอกาสไปเที่ยวเลยดีไหม” กระต่ายหันมาพูดอย่างตื่นเต้น ขณะกำลังเดินไปหามุมนั่ง “ขึ้นดอยกัน”
“อื้อ ดีเหมือนกันนะ”
ทั้งคู่พูดคุยกันเรื่องจะออกไปทำจิตอาสาปีที่แล้วก็ขึ้นไปบนดอยเหมือนกัน เพราะหลงรักความเป็นธรรมชาติและเอ็นดูเด็กที่นั่น
“หนุ่มเหนือหล่อสุด คราวนี้พี่เต้ไม่มีทางรู้แน่!!!”
เฌอลินหัวเราะเบา ๆ ให้กับเพื่อนที่โพล่งคำนั้น
