หลังจากรถแทร็กเตอร์จอดที่ลานตากข้าวเรียบร้อยแล้ว ซุนฉวนเซิ่งเป็นคนลงจากรถคนแรกตามด้วยภรรยา หลังจากนั้นจึงพากันเดินกลับบ้านอย่างเร่งรีบ ซุนไป่หานและภรรยาก็มีท่าทีไม่ต่างกันนัก
ซุนจือหลินเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มขำ เธอค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างไม่เร่งรีบ พลันเมื่อนึกถึงยอดเงินสะสมในบัญชีเงินฝากก็ฮัมเพลงออกมา
ซุนไป่หานและภรรยาแม้จะเร่งรีบไม่แพ้น้องชาย แต่ทว่าพี่ชายคนโตอย่างเขาหรือจะปล่อยน้องสาวให้เดินเพียงลำพัง หากเดินเหม่อไปชนเสาขึ้นมาอีกเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย เขาและภรรยาจึงเดินประกบซ้ายขวาของน้องสาว ก่อนจะควงแขนของเธอคนละข้างแล้วรั้งให้รีบเดินกลับบ้านด้วยกันอย่างรีบร้อน
“เดี๋ยวววว!! พวกพี่รีบแต่ฉันไม่ได้รีบด้วยสักหน่อย ปล่อยฉันลง!!”
เพราะพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้มีเรี่ยวแรงมากกว่าเธอมากทีเดียว เพียงเขาให้แรงที่มีของแต่ละคนพร้อมกันก็ทำเอาเท้าของเธอแทบไม่ติดพื้นแล้ว
ภาพที่ชาวบ้านเห็นในตอนนี้จึงเป็นน้องสาวคนเล
