“พี่ช่อๆ ฮือออออ พี่ช่อ” ฟาเดียร้องเรียกคนเป็นพี่เสียงสะอื้น ราวกับกำลังเจอเรื่องขวัญเสีย
“ฟาเดียเรียกพี่ทำไม แล้วร้องไห้ทำไม” ช่อแก้ววางมือจากขนมที่กำลังทำ รีบมาดูน้อง
“มะ...แม่” ฟาเดียสะอื้นไห้ พร้อมชี้ไปทางห้องนอนของผู้เป็นแม่
“แม่เหรอ แม่ แม่เป็นอะไรคะ แม่ แม่ได้ยินหนูไหม” ช่อแก้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน ก็พบแม่นอนหมดสติบนเตียง
“แม่จ๋า...ฮือออ” ฟ้าเดียปีนป่ายขึ้นไปบนเตียง ไปนั่งข้างๆ แล้วซบหน้ากับอกแม่ ร้องไห้เสียงสะอื้น
“ป๊า แม่เป็นอะไรก็ไม่รู้ ป๊ารีบกลับมาเร็วๆ” ช่อแก้วรีบโทรบอกคนเป็นพ่อด้วยความกลัว กลัวว่าแม่จะเป็นอะไรไป
(ป๊าจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้) เสียงร้อนรนจากปลายสาย
“แม่ แม่ตื่นสิ แม่จ๋า”
“แม่จ๋า ฮือออ”
“ฟาเดีย ช่อแก้ว” เสียงร้องเรียกของลูกๆ ทำให้ปุ้ยได้สติ
“แม่ฟื้นแล้ว แม่เป็นอะไร แม่เจ็บตรงไหนไหม”
“แม่แค่หน้ามืดน่ะ” ปุ้ยค่อยๆ ขยับลุก แต่ก็ยังรู้สึกหน้ามืด ช่อแก้วหยิบหมอ
